Artykuły na każdy temat » Historia

Pizza,hurtownia spożywcza, franczyza,pizzeria łódż

mat230 — Fri, 06 Feb 2009 20:21:27 +0000

Na dzień dzisiejszy możemy się poszczycić szeroką rzeszą w pełni zadowolonych klientów.Dzięki ścisłej i owocnej współpracy z naszymi dostawcami zapewniamy naszym klientom szeroki wybór promocji,które w sposób znaczący uatrakcyjniają naszą ofertę.Ciepła pizza prosto z pizzeri , jest chyba dobrze znanym nam plackiem hurtownia spożywcza,pizzeria łódź na drożdżowym cieście w zależności od fantazji sprzedawców może przybierać różne kształty, że o zawartości nie wspomnę.Głównie z dwóch powodów – wbrew zdjęciom na ulotkach, pizza zawiera niewiele składników, jest to tak skąpa ilość, że praktycznie kupuje się tylko ciasto z serem.Biorąc pod uwagę najważniejsze kryterium czyli cenę to trudno zgadnąć hurtownia spożywcza,pizza łódź dlaczego ta firma jeszcze funkcjonuje.Pizza od dziś jest jednym z najpopularniejszych chyba potraw każdego studenta.Dzięki ścisłej i owocnej współpracy z naszymi dostawcami zapewniamy naszym klientom szeroki wybór promocji , które w sposób znaczący uatrakcyjniają naszą ofertę.Franczyza – system sprzedaży towarów, usług lub technologii jest oparty na ścisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami – franczyzodawcą i franczyza,pizza jego indywidualnymi franczyzobiorcami.Dbałość o szeroki i atrakcyjny asortyment oraz gwarancja niskich cen zapewni nam niedługo pozycję lidera na rynku łódzkim.

No Tags

Sport,piłka nożna,zakłady sportowe,zakłady bukmacherskie

kolo — Sat, 11 Aug 2007 10:58:30 +0000

Triumfatorzy Ligue 2
* 1933/1934 – Red Star Paryż
* 1934/1935 – FC Metz
* 1935/1936 – FC Rouen
* 1936/1937 – Olympique Marsylia
* 1937/1938 – RC Lens
* 1938/1939 – Red Star Paryż
* 1939-1945 – przerwa w rozgrywkach z powodu II wojny światowej
* 1945/1946 – FC Nancy
* 1946/1947 – FC Sochaux-Montbéliard
* 1947/1948 – OGC Nice
* 1948/1949 – RC Lens
* 1949/1950 – Nîmes Olympique
* 1950/1951 – Olympique Lyon
* 1951/1952 – Stade Français Paryż
* 1952/1953 – Toulouse FC
* 1953/1954 – Olympique Lyon
* 1954/1955 – Sedan Paryż
* 1955/1956 – Stade Rennais
* 1956/1957 – Olympique Alès
* 1957/1958 – FC Nancy
* 1958/1959 – Le Havre AC
* 1959/1960 – Grenoble Foot
* 1960/1961 – Montpellier Hérault SC
* 1961/1962 – Grenoble Foot
* 1962/1963 – AS Saint-Étienne
* 1963/1964 – Lille OSC
* 1964/1965 – OGC Nice
* 1965/1966 – Stade de Reims
* 1966/1967 – AC Ajaccio
* 1967/1968 – SC Bastia
* 1968/1969 – SCO Angers
* 1969/1970 – OGC Nice
* 1970/1971 – Paris Saint-Germain
* 1971/1972 – Valenciennes FC
* 1972/1973 – RC Lens
* 1973/1974 – Lille OSC
* 1974/1975 – AS Nancy
* 1975/1976 – SCO Angers
* 1976/1977 – RC Strasbourg
* 1977/1978 – Lille OSC
* 1978/1979 – FC Gueugnon
* 1979/1980 – AJ Auxerre
* 1980/1981 – Stade Brestois
* 1981/1982 – Toulouse FC
* 1982/1983 – Stade Rennais FC
* 1983/1984 – FC Tours
* 1984/1985 – Le Havre AC
* 1985/1986 – RC Paryż
* 1986/1987 – Montpellier Hérault SC
* 1987/1988 – RC Strasbourg
* 1988/1989 – Olympique Lyon
* 1989/1990 – AS Nancy
* 1990/1991 – Le Havre AC
* 1991/1992 – Girondins Bordeaux
* 1992/1993 – FC Martigues
* 1993/1994 – OGC Nice
* 1994/1995 – Olympique Marsylia
* 1995/1996 – SM Caen
* 1996/1997 – LB Châteauroux
* 1997/1998 – AS Nancy
* 1998/1999 – AS Saint-Étienne
* 1999/2000 – Lille OSC
* 2000/2001 – FC Sochaux-Montbéliard
* 2001/2002 – AC Ajaccio
* 2002/2003 – Toulouse FC
* 2003/2004 – AS Saint-Étienne
* 2004/2005 – AS Nancy
* 2005/2006 – Valenciennes FC
* 2006/2007 – Metz
* 2007/2008 – rozgrywki trwają.
———————————————————————–
Ligue 1 jest najwyższą w hierarchii klasą rozgrywek piłkarskich we Francji, będąc jednocześnie najwyższym szczeblem centralnym (I poziom ligowy). Jej triumfator zostaje mistrzem Francji, zaś najsłabsze drużyny są relegowane do Ligue 2 (II ligi francuskiej).
Era przedligowa
Zakłady bukmacherskie
Przed “erą ligową” rozgrywki o piłkarskie mistrzostwo Francji toczyły się systemem pucharowym i miały charakter amatorski, a odpowiadała za nie federacja USFSA. Pierwszą ich edycję przeprowadzono w 1894 (między 15 kwietnia 1894 – 6 maja 1894) i do 1896 odbywały się systemem “wiosna-jesień”. Od sezonu 1896/1897 wprowadzono formułę “jesień-wiosna”. Ich ostatnią pełną edycję rozegrano w sezonie 1913/1914, bowiem przeprowadzenie kolejnych uniemożliwił wybuch I wojny światowej. Po jej zakończeniu udało się zorganizować faktycznie ostatnią edycję w sezonie 1919, po czym zaprzestano rozgrywania następnych. Od tej pory (nieprzerwanie do sezonu 1931/1932) najlepszą klubową drużynę kraju wyłaniano poprzez Puchar Francji, którego ranga i prestiż rosły z roku na rok.
Historia ligi
16 stycznia 1932 utworzono w Paryżu pierwszą w historii zawodową ligą piłkarską we Francji, nadając jej nazwę Première Division (w skrócie Division 1 lub D1). Jej założycielami byli: Georges Bayrou, Emmanuel Gambardella i Gabriel Hanot. Premierową edycję przeprowadzono w sezonie 1932/1933 (od samego początku rozgrywki toczono systemem jesień-wiosna), gdy do rywalizacji przystąpiło 20 drużyn, podzielonych na dwie 10-zespołowe grupy (inauguracyjna kolejka odbyła się 11 września 1932). Pierwszymi triumfatorami zostały: Lille OSC (w grupie A) oraz FC Antibes (w grupie B), zaś 14 maja 1933 na stadionie Colombes w Paryżu rozegrano finał ligi, w którym Lille OSC pokonało drugie w tabeli grupy B AS Cannes 4:3 (FC Antibes zostało zdyskwalifikowane przez władze ligi niedopuszczone do udziału w finale).
Piłka nożna
Ligue 1 jest częścią Ligue de Football Professionnel, obejmującej również Ligue 2. Od chwili powstania do sezonu 2001/2002 nosiła ona oficjalną nazwę Première Division, zaś w 2002 zmieniono ją na Ligue 1 (w skrócie L1) i pod tą nazwą rozgrywana jest od edycji 2002/2003. Do tej pory we francuskiej ekstraklasie wystąpiło łącznie 65 klubów, jednak żaden z nich nie uczestniczył w jej wszystkich edycjach (najwięcej sezonów pierwszoligowych ma na swym koncie FC Sochaux-Montbéliard, który jednocześnie rozegrał najwięcej meczów w D1/L1). Absolutnym rekordzistą w liczbie mistrzowskich tytułów jest natomiast AS Saint-Étienne (10-krotny triumfator ligi). Spośród wszystkich zawodników występujących w historii D1/L1 najwięcej spotkań rozegrał w niej bramkarz AS Monaco Jean-Luc Ettori (602 mecze), a najwięcej goli zdobył Delio Onnis (299 bramek).
Od sezonu 2002/2003 występuje w niej 20 najlepszych klubowych drużyn Francji. Dwie czołowe (mistrz i wicemistrz) automatycznie kwalifikują się do Ligi Mistrzów, zaś trzecia startuje w eliminacjach do tych rozgrywek, zaczynając od 3 rundy kwalifikacyjnej (ostatniej). Czwarty zespół otrzymuje przepustkę do Pucharu UEFA. Ekipy z piątego i szóstego miejsca również mają szansę na udział w tych rozgrywkach (Francja posiada bowiem możliwość wystawienia w nim 3 klubów), jednak zależy to od wyników Pucharu Francji oraz Pucharu Ligi Francuskiej (zwycięzcy tych dwóch rozgrywek również mają możliwość gry w Pucharze UEFA, jeśli nie znajdą się w czołowej “czwórce” ligi).

No Tags

Telefon voip,bramka voip

kolo — Sat, 11 Aug 2007 10:56:24 +0000

Sesja połączenia SIP pomiędzy dwoma telefonami jest ustanawiana w następujący sposób:
• Telefon wywołujący przesyła zaproszenie
• Telefon wywoływany odpowiada komunikatem 100 – Trying (sprawdzenie dostępności)
• Kiedy telefon wywoływany zaczyna dzwonić zostaje odesłana wiadomość 180 – Riniging (dzwonienie)
• Kiedy dzwoniący odbiera połączenie, telefon wywoływany odsyła wiadomość 200 – OK
• Telefon wywołujący odpowiada ACK (potwierdzenie)
• Od tej chwili rozmowa jest transmitowana w formie danych poprzez RTP (ang. Real Time Protocol) – protokół czasu rzeczywistego
• Kiedy osoba dzwoniąca kończy połączenie, do telefonu wywołującego zostaje wysłana wiadomość BYE (zakończenie wywołania)
• Telefon wywołujący odpowiada wiadomością 200 – OK
To takie proste! Protokół SIP jest łatwy do zrozumienia i logiczny.
Żądania SIP :
Istnieje sześć podstawowych rodzajów żądań / metod:
INVITE – zapoczątkowanie wywołania przez zaproszenie użytkownika do sesji.
ACK – Potwierdza odebranie odpowiedzi na żądanie INVITE.
BYE – zakończenie wywołania.
CANCEL – anulowanie żądania trwającego.
REGISTER – rejestrownie agenta użytkownika i jego lokalizaji (nazwy hosta, IP)
OPTIONS – komunikowanie wiadomości o możliwościach wywołującego i wywoływanego telefonu SIP.
Odpowiedzi SIP:
Na żądania SIP odsyłane są odpowiedzi SIP. Wyróżnia się 6 klas kodów odpowiedzi w SIP:
1xx – Wiadomości informacyjne.
2xx – Odpowiedzi pozytywne.
3xx – Odpowiedzi przekierowania.
4xx – Odpowiedzi błędnych żądań.
5xx – Odpowiedzi błędu serwera.
6xx – Odpowiedzi błędów globalnych.
Zwróć uwagę na podobieństwo z HTTP – główne zalety SIP to przejrzystość i prostota.
Jak działa FAKS w środowiskach VOIP?
FAKS został zaprojektowany dla sieci analogowych i źle współdziała z sieciami VOIP. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż komunikacja faksowa używa sygnału w inny sposób niż normalna komunikacja głosowa.Podczas gdy technologie VOIP digitalizują i kompresują analogową komunikację głosową jest ona optymalizowana do GŁOSU a nie do FAKSU. Z tego względu faks podłączony poprzez adapter ATA do sieci VOIP zadziała, jednakże bardzo możliwe są problemy podczas transmisji faksów. Jeśli konieczne jest podłączenie faksu w ten sposób trzeba upewnić się, że użyty jest kodek G 711, który zapewnia minimum kompresji.
Aby poradzić sobie z faksem dostępne są następujące opcje:Najprostszym rozwiązaniem jest podłączenie faksu do dostępnej analogowej linii telefonicznej całkowicie omijając w ten sposób środowisko VOIP.
1. Innym rozwiązanie jest zastąpienie faksu operatorem oferującym usługi faksowe. Można znaleźć dostawców oferujących usługi tego typu za niską miesięczną opłatą (często niższą niż wynajem linii telefonicznej).
2. Można również wdrożyć standard T38, jednak wymaga to zastosowania bramki oraz faksu, karty lub oprogramowania faksowego kompatybilnych z T38
Sesja połączenia SIP pomiędzy dwoma telefonami jest ustanawiana w następujący sposób:
• Telefon wywołujący przesyła zaproszenie
• Telefon wywoływany odpowiada komunikatem 100 – Trying (sprawdzenie dostępności)
• Kiedy telefon wywoływany zaczyna dzwonić zostaje odesłana wiadomość 180 – Riniging (dzwonienie)
• Kiedy dzwoniący odbiera połączenie, telefon wywoływany odsyła wiadomość 200 – OK
• Telefon wywołujący odpowiada ACK (potwierdzenie)
• Od tej chwili rozmowa jest transmitowana w formie danych poprzez RTP (ang. Real Time Protocol) – protokół czasu rzeczywistego
• Kiedy osoba dzwoniąca kończy połączenie, do telefonu wywołującego zostaje wysłana wiadomość BYE (zakończenie wywołania)
• Telefon wywołujący odpowiada wiadomością 200 – OK
To takie proste! Protokół SIP jest łatwy do zrozumienia i logiczny.
Jak działa FAKS w środowiskach VOIP? telefonia Voip
FAKS został zaprojektowany dla sieci analogowych i źle współdziała z sieciami VOIP. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż komunikacja faksowa używa sygnału w inny sposób niż normalna komunikacja głosowa.Podczas gdy technologie VOIP digitalizują i kompresują analogową komunikację głosową jest ona optymalizowana do GŁOSU a nie do FAKSU. Z tego względu faks podłączony poprzez adapter ATA do sieci VOIP zadziała, jednakże bardzo możliwe są problemy podczas transmisji faksów. Jeśli konieczne jest podłączenie faksu w ten sposób trzeba upewnić się, że użyty jest kodek G 711, który zapewnia minimum kompresji.
Aby poradzić sobie z faksem dostępne są następujące opcje:Najprostszym rozwiązaniem jest podłączenie faksu do dostępnej analogowej linii telefonicznej całkowicie omijając w ten sposób środowisko VOIP.
1. Innym rozwiązanie jest zastąpienie faksu operatorem oferującym usługi faksowe. Można znaleźć dostawców oferujących usługi tego typu za niską miesięczną opłatą (często niższą niż wynajem linii telefonicznej).
2. Można również wdrożyć standard T38, jednak wymaga to zastosowania bramki oraz faksu, karty lub oprogramowania faksowego kompatybilnych z T38
Telefony SIP / VOIP – rodzaje
System telefoniczny VOIP wymaga zastosowania telefonów SIP / VOIP. Telefony SIP dostępne są w kilku wersjach / rodzjach:
Telefony programove SIP / VOIP – telefony SIP bazujące na oprogramowaniu
Telefon programowy SIP to oprogramowanie, które wykorzystuje mikrofon i słuchawki komputerowe lub specjalny zestaw słuchawek internetowych do wykonywania i otrzymywania połączeń głosowych. Przykłady telefonów programowych SIP to SJPhone ,Xten ,3CX
Telefon programowy 3CX
Telefon USB do komunikacji VoIP
Telefon USB podłącza się bezpośrednio do portu USB komputera, i przy jednoczesnym zastosowaniu telefonu programowego SIP/ VOIP, działa on jak normalny telefon. Należy zauważyć, że to urządzenie to tylko prosty zestaw mikrofonu i słuchawki, jednakże ponieważ wygląda on tak jak standardowy telefon, użycie takiego telefonu jest bardziej intuicyjne.
Telefon USB
Standardowe urządzenie telefoniczne SIP wygląda i zachowuje się jak normalny „telefon”, jednakże jest podłączone bezpośrednio do sieci danych. Te telefony posiadają zintegrowany mini hub po to, by mogły dzielić połączenie sieciowe z komputerem. W ten sposób nie potrzeba dodatkowego wyjścia telefonicznego w sieci.
Telefon SIP.
Zastosowanie analogowego telefonu, poprzez adapter ATA. bramka Voip
Aby użyć standardowy analogowy telefon w systemie VOIP, można do tego celu zastosować adapter ATA. Adapter ATA pozwala podłączyć sieciową wtyczkę Ethernet jak również telefon do adaptera. W ten oto sposób oprogramowanie sytemu VOIP rozpozna analogwy telefon jako telefon SIP.
Adapter ATA, pozwalający na podłączenie analogowego telefonu do systemu VoIP
Serwer SIP jest głównym elementem centrali IP PBX, zajmujący się konfiguracją wszystkich połączeń SIP w sieci. Serwer SIP jest także zwany Pośrednikiem SIP (SIP Proxy) lub Rejestratorem.
Definicje skrótu VOIP
• VoIP – Komunikator Głosowy przy zastosowaniu Protokołu Internetowego (również nazywany Telefonią IP Telefonią, internetową, i Cyfrowym Telefonem) – jest przekierowaniem rozmowy głosowej poprzez Internet lub jakąkolwiek sieć na bazie IP.
• SIP – System Informacji Przestrzennej – jest to protokół opracowany przez IETF MMUSIC Working Group i proponowany standardowo dla inicjowania, modyfikowania i zakończenia interaktywnych telekonferencji przez użytkownika jak i wideo, przesyłania wiadomości, gier online, czy wirtualnej rzeczywistości.
• PSTN – publiczna sieć telefonii przewodowej – jest skoncentrowaną światową publiczną telefonią przewodową podobnie jak Internet i opiera się na bazie Internetowego protokołu IP.
• ISDN – Zintegrowana Usługowa Sieć Cyfrowa – to typ przewodowego systemu sieci telefonicznej, zaprojektowany w celu umożliwienia (przeciwnie niż w systemach analogowych) transmisji danych i dźwięku, poprzez zwykłą sieć przewodową, a dającą w efekcie lepszą jakość i prędkość, niż w systemach analogowych.
• PBX – Prywatna Centralka (zwana również Prywatną Centralką Firmową) – jest centralką telefoniczną, stanowiąca własność prywatną jej użytkownika, w przeciwieństwie do tych, stanowiących własność usługodawcy telekomunikacyjnego.
• IVR – Stosowana w telefonii, interaktywna usługa głosowa – jest skomputeryzowanym systemem, umożliwiającym typowemu abonentowi telefonicznemu, wybieranie opcji głosowej z menu, a także interfejsu z komputerowego systemu.
• DID – Bezpośrednie Wewnętrzne Wybieranie (zwana również DDI w Europie) jest usługą oferowaną przez telefonicznych operatorów, w celu udostępnienia ich klientom systemu PBX, przez co telefoniczny usługodawca może przydzielać wiele numerów, wszystkim abonentom podłączonym do ich systemu PAX..
• RFC – Dosłownie Prośba o Komentarz (zróżnicowane Prośby o Komentarz) jest jedną z wielu Internetowych dokumentów informacyjnych i standardów, bardzo szeroko później rozpowszechnionych poprzez komercyjne oprogramowanie typu software i freeware, w społeczności Internetowej i Unix.
Definicje skrótu VOIP
• VoIP – Komunikator Głosowy przy zastosowaniu Protokołu Internetowego (również nazywany Telefonią IP Telefonią, internetową, i Cyfrowym Telefonem) – jest przekierowaniem rozmowy głosowej poprzez Internet lub jakąkolwiek sieć na bazie IP.
• SIP – System Informacji Przestrzennej – jest to protokół opracowany przez IETF MMUSIC Working Group i proponowany standardowo dla inicjowania, modyfikowania i zakończenia interaktywnych telekonferencji przez użytkownika jak i wideo, przesyłania wiadomości, gier online, czy wirtualnej rzeczywistości.
• PSTN – publiczna sieć telefonii przewodowej – jest skoncentrowaną światową publiczną telefonią przewodową podobnie jak Internet i opiera się na bazie Internetowego protokołu IP.
• ISDN – Zintegrowana Usługowa Sieć Cyfrowa – to typ przewodowego systemu sieci telefonicznej, zaprojektowany w celu umożliwienia (przeciwnie niż w systemach analogowych) transmisji danych i dźwięku, poprzez zwykłą sieć przewodową, a dającą w efekcie lepszą jakość i prędkość, niż w systemach analogowych.
• PBX – Prywatna Centralka (zwana również Prywatną Centralką Firmową) – jest centralką telefoniczną, stanowiąca własność prywatną jej użytkownika, w przeciwieństwie do tych, stanowiących własność usługodawcy telekomunikacyjnego.
• IVR – Stosowana w telefonii, interaktywna usługa głosowa – jest skomputeryzowanym systemem, umożliwiającym typowemu abonentowi telefonicznemu, wybieranie opcji głosowej z menu, a także interfejsu z komputerowego systemu.
• DID – Bezpośrednie Wewnętrzne Wybieranie (zwana również DDI w Europie) jest usługą oferowaną przez telefonicznych operatorów, w celu udostępnienia ich klientom systemu PBX, przez co telefoniczny usługodawca może przydzielać wiele numerów, wszystkim abonentom podłączonym do ich systemu PAX..
• RFC – Dosłownie Prośba o Komentarz (zróżnicowane Prośby o Komentarz) jest jedną z wielu Internetowych dokumentów informacyjnych i standardów, bardzo szeroko później rozpowszechnionych poprzez komercyjne oprogramowanie typu software i freeware, w społeczności Internetowej i Unix.
Jakie są zalety zastosowania IP PBX?
• O wiele łatwiejszy w instalacji i konfiguracji niż zastrzeżone zastrzeżone prawami własności sytemy telefoniczne
• Łatwiejszy w obsłudze dzięki prostemu internetowemu interfejsowi konfiguracji
• Nie ma potrzeby instalacji odzielnych kabli telefonicznych
• Przy zmianie stanowiska pracy pozwala użytkownikom podłączyć telefon „na gorąco” w dowolnym miejscu w biurze – użytkownik może po prostu podłączyć swój aparat telefoniczny do najbliższego portu ethernetowego zachowując ten sam numer!
• Ułatwia roaming – połączenia mogą być przekierowane do dowolnego miejsca na świecie dzięki charakterystyce protokołu SIP
• Znacznie obniża koszty dzięki wykorzystaniu Internetu
• Standard SIP eliminuje kosztowny, zastrzeżony prawami własności sprzęt telefoniczny
• Duża możliwość rozbudowy
• Lepsza sprawozdawczość
• Lepszy przegląd statusu sytemu i połączeń
Żądania SIP :
Istnieje sześć podstawowych rodzajów żądań / metod:
INVITE – zapoczątkowanie wywołania przez zaproszenie użytkownika do sesji.
ACK – Potwierdza odebranie odpowiedzi na żądanie INVITE.
BYE – zakończenie wywołania.
CANCEL – anulowanie żądania trwającego.
REGISTER – rejestrownie agenta użytkownika i jego lokalizaji (nazwy hosta, IP)
OPTIONS – komunikowanie wiadomości o możliwościach wywołującego i wywoływanego telefonu SIP.
Odpowiedzi SIP:
Na żądania SIP odsyłane są odpowiedzi SIP. Wyróżnia się 6 klas kodów odpowiedzi w SIP:
1xx – Wiadomości informacyjne.
2xx – Odpowiedzi pozytywne.
3xx – Odpowiedzi przekierowania.
4xx – Odpowiedzi błędnych żądań.
5xx – Odpowiedzi błędu serwera.
6xx – Odpowiedzi błędów globalnych.
Zwróć uwagę na podobieństwo z HTTP – główne zalety SIP to przejrzystość i prostota.

No Tags

Akumulatory GSM,baterie Samsung,LG

kolo — Mon, 06 Aug 2007 11:17:19 +0000

Historia palmtopa
Pierwszym urządzeniem mogącym przypominać dzisiejsze palmtopy był Psion Organizer, który powstał w 1984 r. Wyglądem i funkcjonalnością przypominał rozbudowany kalkulator. W 1989 r. powstały dwa urządzenia: Atari Portfolio oraz Pocket PC (nie mający nic wspólnego z urządzeniami Pocket PC pracującymi pod kontrolą systemu Windows CE).
Portfolio był rozmiarów kasety wideo. Posiadał 63 klawisze oraz ekran o rozdzielczości 240×60 pikseli, co dawało w trybie tekstowym 40×8 znaków tekstu. Pracował pod systemem DIP-DOS 2.11. Posiadał procesor 80C88 pracujący z częstotliwością 4,91 MHz. Miał 128 KB pamięci RAM rozszerzalnej do 1 MB oraz 256 KB ROM na której znajdowały się: edytor tekstów, arkusz kalkulacyjny, alarm, schowek na dane, książka adresowa.
Bardziej zaawansowanym palmtopem w porównaniu do Atari Portfolio był Pocket PC, który miał prawie 2 razy szybszy procesor, 640 KB pamięci i ekran o rozdzielczości 640×200 pikseli. Pracował pod DOS-em w wersji 3.3. Dzięki złączu PCMCIA możliwe było rozszerzenie pamięci oraz podłączenie modemu czy karty sieciowej. Zarówno Atari Portfolio jak i Pocket PC był kompatybilny z IBM PC.
W 1991 firma HP wydała model 95LX. Rozdzielczość ekranu to 128×240, a ilość znaków to 16×40. Mimo upływu lat procesor był słabszy od Pocket PC. Był taktowany z częstotliwością 5.37 MHz. Dane standardowo były przechowywane w 512 Kb lecz było możliwe dołączanie kart rozszerzających o pojemnościach 1 MB, 2 MB a nawet na 4 MB. Takie rozwiązanie nie było zbyt dobre ponieważ pod odłączeniu kart zawartość na nich była kasowana. HP95 LX posiadał port podczerwieni, dzięki czemu mógł pracować jako pilot do telewizora.
W tym samym roku Psion wydał palmtop z serii 3. Sercem był procesor Nec V30 4.7 MHz, co nie było rewolucyjnym rozwiązaniem. Zasilały go dwie baterie AAA lub bateria litowa. Rozdzielczość ekranu to 240×80. Bardzo ważnym rozwiązaniem było zainstalowanie systemu SIBO, który wyewoluował w Symbiana, stosowanego w telefonach komórkowych.
W roku 1993 firma Apple wydała palmtop o nazwie Newton Orginal MessagePad(OMP)a następnie Message Pad 100. Cechował go szybki jak na tamte czasy procesor ARM 610 o częstotliwości taktowania 20 MHz. Posiadał 4 MB pamięci ROM oraz 640 KB RAMU. Urządzenie posiadało port PCMCIA. W przeciwieństwie do innych urządzeń tego typu nie posiadał klawiatury. Tekst pisało się na ekranie, a następnie program rozpoznający tekst wprowadzał go do pamięci. Nie było to dobre rozwiązanie ponieważ MessagePad M100 rozpoznawał tylko angielskie słowa. Słownik mieścił 13000 słów, a użytkownik mógł dodać jeszcze 1000 własnych. Aplikacje wybierało się klikając na ikonę. Urządzenie było wyposażone w port podczerwieni oraz port szeregowy, co umożliwiało komunikację z komputerami kompatybilnymi z IBM PC.
Rok 1996 przyniósł PalmPilota 1000 wyprodukowanego przez firmę US Robotics. Wyposażony był w procesor DragonBall firmy Motorola z częstotliwością taktowania zaledwie 16 MHz. Ten palmtop posiadał 128 KB pamięci RAM i wyświetlacz o rozdzielczości 160×160, co też nie było imponujące. Pracował pod systemem Palm OS 1.0. To oprogramowanie było bardzo funkcjonalne i do dnia dzisiejszego jest modernizowane.
Odpowiednikiem Palm OS napisanym przez Microsoft był Windows CE. Prace nad tym systemem zapoczątkowano w roku 1992, jednak urządzenia nie były w stanie zapewnić płynnej pracy programów. Postanowiono prace nad projektem powierzyć grupie Pegasus co zaowocowało w roku 1996 podpisaniem przez firmy Casio, HP, LG, NEC i Philips umowy, która umożliwiała zastosowanie systemu Windows CE w palmtopach tych firm.
W roku 1997 jako jeden z pierwszych z systemem Microsoftu powstał komputer naręczny firmy HP o symbolu 300LX. Napędzał go procesor SH3 44 MHz. Posiadał on 2MB RAM i 5 MB ROM, który był uaktualniany. Urządzenie posiadało wyświetlacz o rozdzielczości 640×240, dotykowy ekran klawiaturę i głośnik. Oprogramowanie zawierało takie aplikacje jak: Pocket Word, Pocket Excel, Pocket Inbox, Pocket Internet Explorer.
W roku 1999 firma HP wypuściła na model Jornada 420. Ten palmtop posiadał kolorowy wyświetlacz, co było przełomowym rozwiązaniem. akumulatory GSM
Bateria ogniw – zestaw dwóch lub więcej pojedynczych ogniw elektrycznych.
Mimo tego, że określenie bateria oznacza zestaw składający się z kilku elementów, obecnie jest używane także w odniesieniu do pojedynczych ogniw.1
Spotykane standardy konstrukcji baterii przedstawione są w tabeli. Podano oznaczenia ich typów – amerykańskie handlowe (USA), Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej – International Electrotechnical Commission (IEC) oraz Amerykańskiego Instytutu Standaryzacji – American National Standards Institute (ANSI), a także inne, spotykane także w Polsce.
Wyróżniono standardy najpopularniejsze w Polsce.
Oznaczenia IEC:
pierwsza litera – technologia wykonania:
(brak) – ogniwo cynkowo-grafitowe (anoda: cynk; elektrolit: chlorek amonu lub cynku; katoda: tlenek manganu IV / węgiel)
A – ogniwo cynkowo-powietrzne (anoda: cynk; elektrolit: chlorek amonu lub cynku; katoda: tlen / węgiel)
B – ogniwo litowo-węglowe (anoda: lit; elektrolit organiczny; katoda: monofluorek węgla)
C – ogniwo litowo-manganowe (anoda: lit; elektrolit organiczny; katoda: tlenek manganu IV)
E – ogniwo litowo-tionylowe (anoda: lit; elektrolit niewodny niorganiczny; katoda: chlorek tionylu)
L – ogniwo alkaliczno-braunsztynowe (anoda: cynk; elektrolit: wodorotlenek metalu zasadowego; katoda: tlenek manganu IV)
M – dawniej: ogniwo rtęciowe (anoda: cynk; elektrolit: wodorotlenek metalu zasadowego; katoda: tlenek rtęci II); obecnie: ogniwo litowe ładowalne
P – ogniwo alkaliczno-powietrzne (anoda: cynk; elektrolit: wodorotlenek metalu zasadowego; katoda: tlen / węgiel)
S – ogniwo srebrowe
druga litera – kształt ogniwa
R – ogniwo cylindryczne
F – ogniwo płytkowe
S – ogniwo prostopadłościenne
liczba – numer katalogowy.
W przypadku baterii pastylkowych rozpowszechnił się wymiarowy system oznaczania wielkości przy zachowaniu oznaczeń literowych IEC (choć spotyka się opuszczanie litery R). I tak np. LR1130 oznacza baterię alkaliczno-braunsztynową cylindryczną o wysokości 3,0 mm (dwie ostatnie cyfry) i średnicy 11 mm (wg oznaczeń IEC – LR54), a SR621 baterię srebrową o wysokości 2,1 mm i średnicy 6 mm (IEC – SR60).
Historia palmtopa [edytuj]
Pierwszym urządzeniem mogącym przypominać dzisiejsze palmtopy był Psion Organizer, który powstał w 1984 r. Wyglądem i funkcjonalnością przypominał rozbudowany kalkulator. W 1989 r. powstały dwa urządzenia: Atari Portfolio oraz Pocket PC (nie mający nic wspólnego z urządzeniami Pocket PC pracującymi pod kontrolą systemu Windows CE).
Portfolio był rozmiarów kasety wideo. Posiadał 63 klawisze oraz ekran o rozdzielczości 240×60 pikseli, co dawało w trybie tekstowym 40×8 znaków tekstu. Pracował pod systemem DIP-DOS 2.11. Posiadał procesor 80C88 pracujący z częstotliwością 4,91 MHz. Miał 128 KB pamięci RAM rozszerzalnej do 1 MB oraz 256 KB ROM na której znajdowały się: edytor tekstów, arkusz kalkulacyjny, alarm, schowek na dane, książka adresowa.
Bardziej zaawansowanym palmtopem w porównaniu do Atari Portfolio był Pocket PC, który miał prawie 2 razy szybszy procesor, 640 KB pamięci i ekran o rozdzielczości 640×200 pikseli. Pracował pod DOS-em w wersji 3.3. Dzięki złączu PCMCIA możliwe było rozszerzenie pamięci oraz podłączenie modemu czy karty sieciowej. Zarówno Atari Portfolio jak i Pocket PC był kompatybilny z IBM PC.
W 1991 firma HP wydała model 95LX. Rozdzielczość ekranu to 128×240, a ilość znaków to 16×40. Mimo upływu lat procesor był słabszy od Pocket PC. Był taktowany z częstotliwością 5.37 MHz. Dane standardowo były przechowywane w 512 Kb lecz było możliwe dołączanie kart rozszerzających o pojemnościach 1 MB, 2 MB a nawet na 4 MB. Takie rozwiązanie nie było zbyt dobre ponieważ pod odłączeniu kart zawartość na nich była kasowana. HP95 LX posiadał port podczerwieni, dzięki czemu mógł pracować jako pilot do telewizora.
W tym samym roku Psion wydał palmtop z serii 3. Sercem był procesor Nec V30 4.7 MHz, co nie było rewolucyjnym rozwiązaniem. Zasilały go dwie baterie AAA lub bateria litowa. Rozdzielczość ekranu to 240×80. Bardzo ważnym rozwiązaniem było zainstalowanie systemu SIBO, który wyewoluował w Symbiana, stosowanego w telefonach komórkowych.
W roku 1993 firma Apple wydała palmtop o nazwie Newton Orginal MessagePad(OMP)a następnie Message Pad 100. Cechował go szybki jak na tamte czasy procesor ARM 610 o częstotliwości taktowania 20 MHz. Posiadał 4 MB pamięci ROM oraz 640 KB RAMU. Urządzenie posiadało port PCMCIA. W przeciwieństwie do innych urządzeń tego typu nie posiadał klawiatury. Tekst pisało się na ekranie, a następnie program rozpoznający tekst wprowadzał go do pamięci. Nie było to dobre rozwiązanie ponieważ MessagePad M100 rozpoznawał tylko angielskie słowa. Słownik mieścił 13000 słów, a użytkownik mógł dodać jeszcze 1000 własnych. Aplikacje wybierało się klikając na ikonę. Urządzenie było wyposażone w port podczerwieni oraz port szeregowy, co umożliwiało komunikację z komputerami kompatybilnymi z IBM PC.
Rok 1996 przyniósł PalmPilota 1000 wyprodukowanego przez firmę US Robotics. Wyposażony był w procesor DragonBall firmy Motorola z częstotliwością taktowania zaledwie 16 MHz. Ten palmtop posiadał 128 KB pamięci RAM i wyświetlacz o rozdzielczości 160×160, co też nie było imponujące. Pracował pod systemem Palm OS 1.0. To oprogramowanie było bardzo funkcjonalne i do dnia dzisiejszego jest modernizowane.Odpowiednikiem Palm OS napisanym przez Microsoft był Windows CE. Prace nad tym systemem zapoczątkowano w roku 1992, jednak urządzenia nie były w stanie zapewnić płynnej pracy programów. Postanowiono prace nad projektem powierzyć grupie Pegasus co zaowocowało w roku 1996 podpisaniem przez firmy Casio, HP, LG, NEC i Philips umowy, która umożliwiała zastosowanie systemu Windows CE w palmtopach .W roku 1997 jako jeden z pierwszych z systemem Microsoftu powstał komputer naręczny firmy HP o symbolu 300LX. Napędzał go procesor SH3 44 MHz. Posiadał on 2MB RAM i 5 MB ROM, który był uaktualniany. Urządzenie posiadało wyświetlacz o rozdzielczości 640×240, dotykowy ekran klawiaturę i głośnik. Oprogramowanie zawierało takie aplikacje jak: Pocket Word, Pocket Excel, Pocket Inbox, Pocket Internet Explorer.
W roku 1999 firma HP wypuściła na model Jornada 420. Ten palmtop posiadał kolorowy wyświetlacz, co było przełomowym rozwiązaniem.
baterie Samsung,LG Historia palmtopa
Pierwszym urządzeniem mogącym przypominać dzisiejsze palmtopy był Psion Organizer, który powstał w 1984 r. Wyglądem i funkcjonalnością przypominał rozbudowany kalkulator. W 1989 r. powstały dwa urządzenia: Atari Portfolio oraz Pocket PC (nie mający nic wspólnego z urządzeniami Pocket PC pracującymi pod kontrolą systemu Windows CE).
Portfolio był rozmiarów kasety wideo. Posiadał 63 klawisze oraz ekran o rozdzielczości 240×60 pikseli, co dawało w trybie tekstowym 40×8 znaków tekstu. Pracował pod systemem DIP-DOS 2.11. Posiadał procesor 80C88 pracujący z częstotliwością 4,91 MHz. Miał 128 KB pamięci RAM rozszerzalnej do 1 MB oraz 256 KB ROM na której znajdowały się: edytor tekstów, arkusz kalkulacyjny, alarm, schowek na dane, książka adresowa.
Bardziej zaawansowanym palmtopem w porównaniu do Atari Portfolio był Pocket PC, który miał prawie 2 razy szybszy procesor, 640 KB pamięci i ekran o rozdzielczości 640×200 pikseli. Pracował pod DOS-em w wersji 3.3. Dzięki złączu PCMCIA możliwe było rozszerzenie pamięci oraz podłączenie modemu czy karty sieciowej. Zarówno Atari Portfolio jak i Pocket PC był kompatybilny z IBM PC.
W 1991 firma HP wydała model 95LX. Rozdzielczość ekranu to 128×240, a ilość znaków to 16×40. Mimo upływu lat procesor był słabszy od Pocket PC. Był taktowany z częstotliwością 5.37 MHz. Dane standardowo były przechowywane w 512 Kb lecz było możliwe dołączanie kart rozszerzających o pojemnościach 1 MB, 2 MB a nawet na 4 MB. Takie rozwiązanie nie było zbyt dobre ponieważ pod odłączeniu kart zawartość na nich była kasowana. HP95 LX posiadał port podczerwieni, dzięki czemu mógł pracować jako pilot do telewizora.
W tym samym roku Psion wydał palmtop z serii 3. Sercem był procesor Nec V30 4.7 MHz, co nie było rewolucyjnym rozwiązaniem. Zasilały go dwie baterie AAA lub bateria litowa. Rozdzielczość ekranu to 240×80. Bardzo ważnym rozwiązaniem było zainstalowanie systemu SIBO, który wyewoluował w Symbiana, stosowanego w telefonach komórkowych.
W roku 1993 firma Apple wydała palmtop o nazwie Newton Orginal MessagePad(OMP)a następnie Message Pad 100. Cechował go szybki jak na tamte czasy procesor ARM 610 o częstotliwości taktowania 20 MHz. Posiadał 4 MB pamięci ROM oraz 640 KB RAMU. Urządzenie posiadało port PCMCIA. W przeciwieństwie do innych urządzeń tego typu nie posiadał klawiatury. Tekst pisało się na ekranie, a następnie program rozpoznający tekst wprowadzał go do pamięci. Nie było to dobre rozwiązanie ponieważ MessagePad M100 rozpoznawał tylko angielskie słowa. Słownik mieścił 13000 słów, a użytkownik mógł dodać jeszcze 1000 własnych. Aplikacje wybierało się klikając na ikonę. Urządzenie było wyposażone w port podczerwieni oraz port szeregowy, co umożliwiało komunikację z komputerami kompatybilnymi z IBM PC.
Rok 1996 przyniósł PalmPilota 1000 wyprodukowanego przez firmę US Robotics. Wyposażony był w procesor DragonBall firmy Motorola z częstotliwością taktowania zaledwie 16 MHz. Ten palmtop posiadał 128 KB pamięci RAM i wyświetlacz o rozdzielczości 160×160, co też nie było imponujące. Pracował pod systemem Palm OS 1.0. To oprogramowanie było bardzo funkcjonalne i do dnia dzisiejszego jest modernizowane.
Odpowiednikiem Palm OS napisanym przez Microsoft był Windows CE. Prace nad tym systemem zapoczątkowano w roku 1992, jednak urządzenia nie były w stanie zapewnić płynnej pracy programów. Postanowiono prace nad projektem powierzyć grupie Pegasus co zaowocowało w roku 1996 podpisaniem przez firmy Casio, HP, LG, NEC i Philips umowy, która umożliwiała zastosowanie systemu Windows CE w palmtopach tych firm.
W roku 1997 jako jeden z pierwszych z systemem Microsoftu powstał komputer naręczny firmy HP o symbolu 300LX. Napędzał go procesor SH3 44 MHz. Posiadał on 2MB RAM i 5 MB ROM, który był uaktualniany. Urządzenie posiadało wyświetlacz o rozdzielczości 640×240, dotykowy ekran klawiaturę i głośnik. Oprogramowanie zawierało takie aplikacje jak: Pocket Word, Pocket Excel, Pocket Inbox, Pocket Internet Explorer.
W roku 1999 firma HP wypuściła na model Jornada 420. Ten palmtop posiadał kolorowy wyświetlacz, co było przełomowym rozwiązaniem.
Przodkami laptopów były komputery przenośne, np. Osborne 1
czy Macintosh Portable. Z powodu zastosowania w nich
akumulatorów kwasowo-ołowiowych komputery te ważyły
od 9 do 14 kg.
Pierwszym oferowanym komercyjnie laptopem był Grid Compass
Computer 1109. W roku 1979 zaprojektował go William
Moggridge dla Grid Systems Corporation. Komputer ten
był używany w programie NASA dotyczącym promów kosmicznych
we wczesnych latach 80. Komputer miał 340 kB RAM, obudowę
ze stopu magnezu oraz podświetlany wyświetlacz. W USA
kosztował 8000-10000 USD.
Obecnie na rynku w sprzedaży znajdują się laptopy oparte
o procesory x86, PowerPC (laptopy firmy Apple produkowane
do 2006 roku) i urządzenia oparte o architekturę SPARC.

ACER EXT 5204 NWLMi LX.E440C.013
Procesor: Intel® Celeron® M1,86 GHz 1 MB CACHE
Pamięć RAM: 512 MB DDR2 533MHz
Matryca: 15,4 ” WXGA 1280 x 800 (16:10)
Dysk Twardy: 80 GB SATA 5400 obr/min
Super Multi DVD+/-RW/RAM
Graphics Media Accelerator (GMA) 950
Karta sieciowa:
10/100 Mbps Ethernet
Karta WIFI :
Acer InviLink™ 802.11g Wi-Fi CERTIFIED™
Karta Dźwięk:
Zintegrowana
4x USB 2.0 Fax modem PCMCIA VGA (RGB) S-VIDEO /TV-o Czytnik kart pamięci 5-w-1 (SD, MMC, MS, MS PRO, xD)
4000 mAh czas pracy 2 h
Gwarancja:
Gwarancja 12 mies
System operacyjny bootable Linux
Waga 2,65 kg
Akumulator elektryczny – rodzaj ogniwa galwanicznego, które może być wielokrotnie użytkowane i ładowane prądem elektrycznym. Wszystkie rodzaje akumulatorów elektrycznych gromadzą i później uwalniają energię elektryczną dzięki odwracalnym reakcjom chemicznym zachodzącym w elektrolicie oraz na styku elektrolitu i elektrod.
W akumulatorach występują dwa cykle pracy.
ładowanie – w czasie którego akumulator jest odbiornikiem energii elektrycznej, wewnątrz akumulatora jest magazynowana energia elektryczna, która jest przetwarzana na energię chemiczną,
praca – akumulator jest źródłem prądu elektrycznego na skutek uwalniania zmagazynowanej wcześniej energii elektrycznej; rezultatem pracy jest stopniowe rozładowywanie akumulatora.
W trakcie ładowania przez akumulator prąd płynie w przeciwnym kierunku niż w trakcie jego pracy. Odwracalne reakcje chemiczne powodujące ładowanie i pracę są w istocie takie same, tyle że zachodzą w przeciwnym kierunku. W praktycznie każdym akumulatorze oprócz pożądanych, odwracalnych reakcji chemicznych zachodzą też jednak nieodwracalne reakcje uboczne, które powodują że z czasem posiada on coraz mniejszą pojemność.

baterie do laptopów
Akumulator elektryczny – rodzaj ogniwa galwanicznego, które może być wielokrotnie użytkowane i ładowane prądem elektrycznym. Wszystkie rodzaje akumulatorów elektrycznych gromadzą i później uwalniają energię elektryczną dzięki odwracalnym reakcjom chemicznym zachodzącym w elektrolicie oraz na styku elektrolitu i elektrod.
W akumulatorach występują dwa cykle pracy.
ładowanie – w czasie którego akumulator jest odbiornikiem energii elektrycznej, wewnątrz akumulatora jest magazynowana energia elektryczna, która jest przetwarzana na energię chemiczną,
praca – akumulator jest źródłem prądu elektrycznego na skutek uwalniania zmagazynowanej wcześniej energii elektrycznej; rezultatem pracy jest stopniowe rozładowywanie akumulatora.
W trakcie ładowania przez akumulator prąd płynie w przeciwnym kierunku niż w trakcie jego pracy. Odwracalne reakcje chemiczne powodujące ładowanie i pracę są w istocie takie same, tyle że zachodzą w przeciwnym kierunku. W praktycznie każdym akumulatorze oprócz pożądanych, odwracalnych reakcji chemicznych zachodzą też jednak nieodwracalne reakcje uboczne, które powodują że z czasem posiada on coraz mniejszą pojemność.

No Tags

Piłka nożna

kolo — Thu, 02 Aug 2007 21:02:35 +0000

Znudzeni zamieszaniem afery korupcyjnej w Polsce i
karnymi degradacjami klubów postanowiliśmy sprawdzić
jak działa system rozgrywkowy w innych krajach.
Jako , że nie dawno zainaugurowała rozrywki Dania
ten kraj jako pierwszy bierzemy pod lupę Goleadora.
Większość z was spotkała się pewnie z SAS Ligen ,
chociażby w dziale Zakłady Bukmacherskie na naszym
Faktycznie jest to najwyższa klasa rozgrywkowa w
tym skandynawskim kraju.
W sezonie 2007 \ 2008 zagrają w niej :
Aarhus Gymnastikforening af 1880 nazywani De Hvide.
Jeżeli będziesz w Jutlandii rejonie gdzie znajduje
się miasto Arhus i kub odwiedź NRGi Park stadion miejscowych.
Arhus to drugie pod względem wielkości Duńskie miasto.
Brondbyernes Idratsforening Kobenhavn
Klub z Kopenhagi nosi przydomek Drengene fra Vestegnen
chłopcy od zachodnich peryferii.
Bo właśnie w Brondby to jedno z przedmieść Kopenhagi.
Kibice z Brondby Stadium mają wiele chwil radości ze
wspomnę tylko o dziesięciu tytułach Mistrza Danii i
pięciu wygranych pucharach tego kraju.
Esbjerg forenede Boldklubber
Znów zaglądamy do Jutlandii.
Tym razem odwiedzamy największy port Danii nad
Morzem Północnym miasto Esbjerg.
Ma tam swą siedzibę klub znany również kibicom
hokeja na lodzie.
Złota era piłkarzy EfB to lata lata sześćdziesiąte.
Football Club Kobenhavn
Znów klub ze stolicy.
Tylko , że tym razem obecny mistrz Danii.
Byens Hold, Loverne tak również nazywa się obrońce
trofeum.
FC Nordsjalland
Na wyspie Zelandia nie znajduje się tylko stolica ale również inne miasta.
W śród nich Farum w którym siedzibę mają Dzikie Tygrysy.
Kub jest spadkobiercą drużyny Farum BK.
Alliance Club Horsens
Horsens Forende Sportsklubber i FC Horsens połączyły
się tworząc Alliance Club Horsens.
Barokowy Pałac Lichtenbergów przyciągnie zwiedzających
a przy okazji można zobaczyć Forum Horsens Stadion.
Lyngby BK
Klub założony w 1912 roku.
Znajduje się on w mieście Kongens Lyngby.
Miasto dzieli się na dwie główne dzielnice Lyngby i
Ulrikkenborg.Wiemy więc z kąt bierze się nazwa klubu z wyspy
Zelandia , właśnie od jednej z dzielnic miasta.
Football Club Midtjylland
Herning to miasto w którym siedzibę mają Ulvene
Wilki.Największe sukcesy klubu to 2 finały pucharu
Danii i 2 drugie miejsca w SAS Ligen.
Prawda , że pechowcy.
Odense Boldklub
I mamy klub z wyspy Fionii bo tu właśnie znajduje się Odense.
Miasto kultu Odyna boga wojny i wojowników, władcy Walhalla
posiada klub nazywany De Stribede.
Stadion Fionia Park nazwano od nazy wyspy.
Randers Football Club
Klub powstał w wyniku wielkiej fuzji uczestniczyły w niej
kluby : Dronningborg BK , Hornbak SF , Kristrup BK ,
Randers Freja , Randers KFUM , i Vorup FB.
Niezła mieszanka doprawdy.
Pucharu Danii za rok 2006 to potwierdzenie , że było
warto się połączyć.Viborg Fodsports Forening
De Gronne to zdobywcy Pucharu Danii w 2000 roku.
Oprócz piłki nożnej jest tu również klub piłki ręcznej.
Hans Tausen w 1528 roku rozpoczął głoszenie swoich kazań
w duchu luteranizmu.Więc jak widać nie tylko sportem żyje
to miasto.
Aalborg BoldspilklubNa 9 finałów krajowego pucharu tylko 2 razy udało się go wygrać.
Dorzucamy jeszcze 2 tytuły mistrza i mamy sukcesy klubu w pigule.
Gdy wybierzecie się do Aalborgu nie zapomnijcie wpaść do
wesołego miasteczka Tivoli.
Datą założenia Ruchu jest 20 kwietnia 1920, kiedy po raz pierwszy
miało miejsce zebranie dziewięcioosobowego zarządu klubu w Domu
Związkowym w Wielkich Hajdukach gdzie odbyło się spotkanie założycielskie
klubu. Od początku klub przyjął nazwę Klub Sportowy Ruch Wielkie Hajduki.
Pomysłodawcą nazwy “Ruch” był Edward Supernok i według niego nazwa ta
miała symbolizować śląskie ruchy powstańcze. Pierwsze buty i specjalne
swetry Ruch dostał od Polskiego Komisariatu Plebiscytowego, który był
inicjatorem powstania klubu. Jednak autor książki o biografii Ernesta
Wilimowskiego pt. “Die Lebensgeschichte des Fußball-Altnationalspielers
Ernst Willimowski, Sport ohne Grenzen. Fußballer Biographie” powołując
się na ówczesną gazetę “Rybniker” stwierdza, że w trakcie powstania
klubu w Bismarkhucie nie posiadała ona oficjalnej nazwy, a człon
“Ruch” dodano w 1922, gdy już pewna była przynależność państwowa
Hajduk Wielkich. Jest to jednak pogląd marginalny, któremu przeczą
inne źródła. Głównym inicjatorem i założycielem klubu był działacz
sportowy Alojzy Budniok. Od samego początku piłkarzom towarzyszył
przydomek “Niebiescy” za sprawą klubowych barw. Ruch Chorzów przed
1939 rokiem był jednoznacznie kojarzony z Powstańcami Śląskimi i
polskimi patriotami, spośród których głównie rekrutowali się kibice.
Kibice niemieccy kibicowali innym klubom. Nie przypadkiem pierwszy
mecz, piłkarze Ruchu rozegrali by uczcić uchwalenia Konstytucji 3 maja.
W tym dniu, 3 maja 1920 roku, Ruch Hajduki Wielkie zagrał swój pierwszy
mecz z Orłem Józefowiec wygrywając 3:1 i jako pierwszy na listę
strzelców Ruchu zapisał się Wiktor Prukop. W 1921 Ruch powoli rozpoczął
ugruntowywać swoją piłkarską pozycję w regionie zajmując 3. miejsce w
rozgrywkach Klasy A (śląskiej I ligi). “Niebiescy” byli także pierwszym
zespołem ze Śląska, które wzięło udział w finałach mistrzostw Polski po
zdobyciu Mistrzostwa Śląska w 1922, podejmując 29 lipca tego samego roku
o godzinie 17:00 Cracovię Kraków przegrywając 2:8
(2 bramki Maksymiliana Koeniga). Niestety w ogólnym
rozrachunku piłkarze nie wykazali się w pojedynku z wyżej
wspomnianą drużyną krakowską, Pogonią Lwów, czy WKS’em Lublin.
Jeszcze słabszy był następny sezon, ostatnie miejsce w Klasie A.
Rok później włączył się w walkę o mistrzostwo Śląska, ostatecznie
kończąc sezon na drugim miejscu tuż za “rywalem zza miedzy” – AKS
Królewską Hutą. W 1926 Ruchowi znów udaje się wywalczyć Mistrzostwo
Górnego Śląska, choć w lidze nie zbyt wiele wywalczył to w pierwszej
i jedynej, przedwojennej edycji Pucharu Polski dotarł do półfinału,
aby odpaść po porażce z Wisłą Kraków 0:1 w Krakowie (4 lipca 1926).
Złote lata 1933-1939
Piłka nożna
W 1933 roku “Niebiescy” zdobywają Mistrzostwo Polski i nie rozstają
się z nim przez następne trzy sezony (1934, 1935, 1936). Pod opieką
Huty Batory klub z Hajduk Wielkich wzmacnia się coraz bardziej, a zimą
1933 roku pozyskują Ernesta Wilimowskiego z 1.FC Katowice za 1000 zł
(kilkukrotny Król strzelców), pod koniec sezonu 1934 zatrudniają
pierwszego w historii trenera – Gustava Wiesera. W tych latach zasłużyli
się także: Teodor Peterek, Gerard Wodarz, Edmund Giemza. Mimo braku
zorganizowanych rozgrywek na skalę europejską klub z Hajduk Wielkich
rozgrywał zagraniczne mecze między innymi z Bayernem Monachium (1:0 dla
“Niebieskich” po strzale Teodora Peterka), VfB Stuttgart (wygrana Ruchu
5:4 po trzech bramkach “Eziego” i dwóch Gerarda Wodarza), za co zostali
nagrodzeni przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych za najlepsze wyniki
na arenie międzynarodowej. W 1935 piłkarze z Hajduk Wielkich doczekali
się własnego stadionu. Po 4 z rzędu mistrzostwach przyszła kolej na 3.
miejsce w 1937, rok później 1. miejsce. W niedokończonym z powodu wybuchu
II wojny światowej Ruch Chorzów (w Styczniu 1939 roku gminę Hajduki
Wielkie włączono do Chorzowa) prowadził z dorobkiem 18 punktów nad drugą
w tabeli Wisłą Kraków (16 punktów).
Klub sportowy Widzew Lodz – Historia klubu
Widzew Łódź jest kontynuatorem dorobku Towarzystwa Miłośników Rozwoju Fizycznego na Widzewie, które zostało zarejestrowane 5 listopada 1910 r. w Urzędzie Gubernialnym w Piotrkowie. Z chwilą wybuchu I wojny światowej działalność klubu została zawieszona.
Obecna nazwa pochodzi z 24 stycznia 1922 roku, kiedy to grupa działaczy widzewskiej PPS zwołała walne zgromadzenie założycielskie ROBOTNICZEGO TOWARZYSTWA SPORTOWEGO WIDZEW. W statucie klubu podkreślono wyraźnie, że jest on kontynuatorem i spadkobiercą oraz nawiązuje do działalności Towarzystwa Miłośników Rozwoju Fizycznego.
Dzień 30 marca 1930 roku zapisał się w historii klubu otwarciem własnego boiska znajdującego się przy ulicy Rokicińskiej (obecna Piłsudskiego). Następna ważna data to 25 marca 1945 roku, wtedy to utworzono komitet organizacyjny dla reaktywowania działalności klubu, zaczyna się powojenny okres historii Widzewa.
Widzew awansował do pierwszej ligi w 1948 roku. Ten pierwszy sezon w gronie najlepszych nie był jednak udany, Widzewiacy zajęli ostatnie 14. miejsce i szybko opuścili szeregi ekstraklasy.
W drugiej lidze Widzew grał aż do 1952 r., kiedy to po przegranych barażach z Kolejarzem Łódź spadł do III ligi. W tej lidze i klasach niższych RTS grał przez następne 20 lat.
Przełomowy dla klubu był rok 1969 kiedy to do klubu przenieśli się z łódzkiego Startu dwaj działacze: Ludwik Sobolewski i Stefan Wroński. Byli to główni twórcy późniejszych sukcesów Widzewa. W następnym 1970 roku, trenerem łódzkich piłkarzy został Leszek Jezierski. Widzewiacy pod wodzą nowego szkoleniowca awansowali z klasy okręgowej do klasy międzywojewódzkiej, a w 1972 roku znów pojawili się w gronie drugoligowców. Zadowoleni z tych postępów działacze Widzewa postanowili wówczas wzmocnić drużynę, wtedy sprowadzono m.in. Tadeusza Gapińskiego, Wiesława Surlita, Zdzisława Kostrzewińskiego, Pawła Janasa, Tadeusza Błachno, Krzysztofa Surlita, Andrzeja Pyrdoła.
Te posunięcia przyniosły pozytywne efekty, bowiem już w 1975 roku, Widzew znów pojawił się w ekstraklasie. Nowym prezesem został Ludwik Sobolewski. Władze klubu wciąż szukały wzmocnień. Wkrótce pozyskano do zespołu Zbigniewa Bońka z drugoligowej Zawiszy Bydgoszcz i Zdzisława Rozborskiego z Górnika Zabrze. W następnym sezonie Widzew wzmocniony Mirosławem Tłokińskim zdobył wicemistrzostwo kraju awansując tym samym do rozgrywek o Puchar UEFA.
Widzewiacy wystąpili po raz pierwszy w europejskich rozgrywkach 14 września 1977 roku, w meczu przeciwko Manchester City na Maine Road (2-2). W rewanżu (na boisku ŁKS-u) Widzew zremisował 0-0 i awansował do dalszej rundy. Kolejnym rywalem łodzian był późniejszy zdobywca pucharu UEFA PSV Eindhoven. W pierwszym meczu Widzew przegrał u siebie 3-5, a na wyjeździe 0-1.
Po rundzie jesiennej sezonu 1978/79 działacze postanowili dokonać kolejnych zakupów. RTS wzmocnili Piotr Romke i Włodzimierz Smolarek. Znacznie lepiej wiodło się Widzewowi na arenie międzynarodowej w 1980 roku. Mocnym punktem drużyny był już wówczas pozyskany z Odry Opole bramkarz Józef Młynarczyk. W pierwszej rundzie pucharu UEFA Widzew zmierzył się z Manchesterem United (w Anglii zremisował 1-1 , a u siebie 0-0). W drugiej rundzie Widzew trafił na kolejną klasową drużynę – Juventus Turyn. Piłkarze Widzewa odnieśli zasłużone zwycięstwo 3-1. Rewanż, na boisku przeciwnika zakończył się wygraną Juventusu 3:1 i o tym, kto awansuje do dalszej rundy decydowały rzuty karne. Widzew wygrał je 4-1 i znalazł się w kolejnej rundzie, gdzie jego rywalem był Ipswich Town. Pierwszy mecz na wyjeździe Widzew przegrał 0-5. Po skromnej wygranej w rewanżu 1:0, łodzianie pożegnali się z pucharami.
W dwóch kolejnych latach 1981 i 1982 drużyna zdobyła mistrzostwo Polski.
Wiosną 1982 roku ogłoszono fakt podpisania kontraktu przez Zbigniewa Bońka z Juventusem Turyn za rekordową wówczas sumę 1,8 miliona dolarów. W jego miejsce pozyskano Dariusza Dziekanowskiego z Gwardii Warszawa za 21 milionów złotych. Znów przyszły dobre występy pucharowe – w pierwszej rundzie Widzew wyeliminował Hibernians LaValetta z Malty, w drugiej rundzie uporał się z Rapidem Wiedeń. Przyszedł czas na angielski Liverpool. Widzew u siebie wygrał 2-0, w rewanżu przegrał 2-3 co dało upragniony awans. W półfinale PE Widzew zmierzył się ponownie z Juventusem Turyn. Tym razem włosi z Bońkiem i Platinim w składzie nie pozwolili sobie na przegraną. W Turynie Widzew przegrał 0-2 zaś w rewanżu był remis 2-2.
W następnych dwóch sezonach Widzew przegrywał walkę o mistrzostwo z Lechem Poznań. Jeszcze jesienią roku 1984 roku Widzew dotarł do trzeciej rundy pucharu UEFA. Pokonał duński Aarhus GF (2-0, 0-1), potem wyeliminował Borussię Moenchengladbach (2-3, 1-0) i został wyeliminowany przez Dynamo Mińsk (0-2, 1-0).
W 1985 roku Widzew zdobył Puchar Polski. Kolejne lata nie były udane dla klubu. W czerwcu 1987 roku z fotelem prezesa pożegnał się Ludwik Sobolewski, twórca potęgi Widzewa. W tym okresie piłkarzem Widzewa został Tomasz Łapiński. Nie uchroniło to jednak (podobnie jak powrót Sobolewskiego na fotel prezesa) przed spadkiem RTS-u do drugiej ligi w sezonie 89/90. Powrót był jednak triumfalny. W sezonie 1991/92 Widzew zajął trzecie miejsce, co dało mu możliwość grania w pucharze UEFA. Latem 1991 roku w klubie pojawili się Paweł Miąszkiewicz, Marek Bajor, Piotr Wojdyga a przede wszystkim jeden z najlepszych snajperów w ekstraklasie, piłkarz który zdobył najwięcej bramek dla Widzewa w jego historii – Marek Koniarek.
Kolejna przygoda z pucharami europejskimi zakończyła się katastrofą. W pierwszej rundzie rywalem był Eintracht Frankfurt. W pierwszym meczu w Łodzi był remis, za to na wyjeździe Widzew został rozgromiony 0-9.
W sezonie 94/95 piłkarzami RTS-u stali się Grzegorz Mielcarski, Andrzej Jaskot oraz Mirosław Szymkowiak, a pod koniec sezonu Widzew objął wtedy nikomu nie znany – Franciszek Smuda – twórca wielu sukcesów łódzkiego klubu. Kolejnymi wzmocnieniami byli: Rafał Siadaczka i Marek Citko.
Sezon 1995/96 był chyba najlepszym w historii klubu Widzew wygrał 27 razy, 7 razy remisował i ani razu nie schodził z boiska pokonany.. Od początku do końca o mistrzostwo Polski walczyły tylko dwie drużyny: Widzew Łódź i Legia Warszawa. Rozstrzygnięcie miało nastąpić podczas bezpośredniego spotkania w Warszawie. Widzew wygrał 2-1 po bramkach Marka Koniarka i Piotra Szarpaka. Celem więc oczywistym był awans do Ligi Mistrzów. Dokonano wzmocnień. Z Legii kupiono Macieja Szczęsnego i Radosława Michalskiego, z Lecha Pawła Wojtalę i Jacka Dembińskiego oraz Marcina Zająca ze Startu Łódź. Doszedł także Sławomir Majak. W rundzie wstępnej Widzew spotkał się z mistrzem Danii Broendby Kopenhaga i pierwszy mecz w Łodzi Widzew wygrał 2-1 po trafieniach Dembińskiego i Majaka. W rewanżu było już 3-0 dla duńczyków. W 57. minucie Marek Citko strzelił bramkę na 3-1, w 89. minucie Paweł Wojtala strzelił na 3-2 i awans stał się faktem. Los przydzielił łodzianom Atletico Madryt, Borussię Dortmund i Steauę Bukareszt. W Lidze Mistrzów łódzki zespół wywalczył cztery punkty.
Sezon 1996/97 również stał pod znakiem rywalizacji Widzewa i Legii o mistrzostwo kraju. Znów o mistrzostwie zdecydował mecz przy Łazienkowskiej w Warszawie. Legia do 88. minuty prowadziła 2-0, wtedy pierwszą bramkę dla Widzewa zdobył Majak. W 90 minucie Gęsior wyrównał na 2-2, chwilę później było 3:2 dla Widzewa po trafieniu Michalczuka. Widzew został mistrzem po raz czwarty.
Tak więc latem 1997 roku Widzew rozpoczął kolejną batalie o Ligę Mistrzów. W rundzie wstępnej łodzianie wyeliminowali azerskie Neftczi Baku. Na uwagę zasługuje tu wynik drugiego spotkania – 8:0 , było to najwyższe zwycięstwo Widzew w historii gry w europejskich pucharach. Kolejnym przeciwnikiem była włoska AC Parma, której łodzianie nie dali rady przegrywając dwa razy: 1:3 i 0:4. Nowe przepisy UEFA mówiące o tym, że przegrywający w decydującej rozgrywce o Champions League będzie grał w pucharze UEFA pozwoliły RTS-owi na dalszą grę w pucharach. Przeciwnikiem Widzewa było włoskie Udinese, któremu łodzki klub także nie sprostał wygrywając u siebie 1:0 lecz przegrywając w rewanżu 0:3. Pojawiły się w klubie nowe twarze m.in. Artur Wichniarek, Andrzej Kobylański oraz mistrz Europy juniorów – Maciej Terlecki.
Rok 1998 to znaczne obniżenie poziomu sportowego drużyny. Dopiero pod koniec roku, oddanie władzy w ręce jednej osoby (Pawelec), podpisanie umowy sponsorskiej z browarem Piast oraz zatrudnienie nowego trenera Marka Dziuby spowodowało, że zdobyto kolejny tytuł wicemistrza i nagrodę w postaci występu w eliminacjach do elitarnej Ligi Mistrzów. W rundzie wstępnej RTS grał z bułgarskim Litexem Łowecz. Po przegranej na wyjeździe 1:4 w takim samym stosunku łódzki klub wygrał u siebie a ponieważ dogrywka nie przyniosła zmiany wyniku o awansie do dalszej rundy decydowały karne. Te po pasjonującej rozgrywce wygrał Widzew. W następnej rundzie przeciwnikiem łodzian była włoska AC Fiorentina. Po przegranej na wyjeździe 1:3 łodzianie przegrali również u siebie 2:0, odpadając tym samym z rozgrywek Ligi Mistrzów, lecz awansując do pierwszej rundy pucharu UEFA. Pierwszym przeciwnikiem Widzewa było Skonto Ryga. Po porażce 0:1 na wyjeździe łodzianie wygrali u siebie 2:0. W kolejnej rundzie los przydzielił łodzianom AS Monaco. Po remisie u siebie 1:1 Widzew przegrał mecz rewanżowy 2:0 i zakończył rozgrywki o europejskie puchary.
W sezonie 1999/2000, głównie z powodów finansowych dramatycznie obniżył się poziom sportowy, czego efektem było bezpośrednie zagrożenie spadkiem. Widzewiacy ostatecznie zajęli bezpieczne 7. miejsce. Z klubem pożegnali się: – Tomasz Łapiński, Radosław Michalski, Marek Citko a w następnym sezonie Dariusz Gęsior i Mirosław Szymkowiak. Niestety dalej trwa fatalna passa występów Widzewa. Klub w dalszym ciągu boryka się z kłopotami finansowymi, mimo wielu usilnych starań nie udało się ściągnąć do Łodzi sponsora strategicznego, z którym udałoby się odtworzyć sukcesy z przeszłości.
Datą założenia Ruchu jest 20 kwietnia 1920, kiedy po raz pierwszy
miało miejsce zebranie dziewięcioosobowego zarządu klubu w Domu
Związkowym w Wielkich Hajdukach gdzie odbyło się spotkanie założycielskie
klubu. Od początku klub przyjął nazwę Klub Sportowy Ruch Wielkie Hajduki.
Pomysłodawcą nazwy “Ruch” był Edward Supernok i według niego nazwa ta
miała symbolizować śląskie ruchy powstańcze. Pierwsze buty i specjalne
swetry Ruch dostał od Polskiego Komisariatu Plebiscytowego, który był
inicjatorem powstania klubu. Jednak autor książki o biografii Ernesta
Wilimowskiego pt. “Die Lebensgeschichte des Fußball-Altnationalspielers
Ernst Willimowski, Sport ohne Grenzen. Fußballer Biographie” powołując
się na ówczesną gazetę “Rybniker” stwierdza, że w trakcie powstania
klubu w Bismarkhucie nie posiadała ona oficjalnej nazwy, a człon
“Ruch” dodano w 1922, gdy już pewna była przynależność państwowa
Hajduk Wielkich. Jest to jednak pogląd marginalny, któremu przeczą
inne źródła. Głównym inicjatorem i założycielem klubu był działacz
sportowy Alojzy Budniok. Od samego początku piłkarzom towarzyszył
przydomek “Niebiescy” za sprawą klubowych barw. Ruch Chorzów przed
1939 rokiem był jednoznacznie kojarzony z Powstańcami Śląskimi i
polskimi patriotami, spośród których głównie rekrutowali się kibice.
Kibice niemieccy kibicowali innym klubom. Nie przypadkiem pierwszy
mecz, piłkarze Ruchu rozegrali by uczcić uchwalenia Konstytucji 3 maja.
W tym dniu, 3 maja 1920 roku, Ruch Hajduki Wielkie zagrał swój pierwszy
mecz z Orłem Józefowiec wygrywając 3:1 i jako pierwszy na listę
strzelców Ruchu zapisał się Wiktor Prukop. W 1921 Ruch powoli rozpoczął
ugruntowywać swoją piłkarską pozycję w regionie zajmując 3. miejsce w
rozgrywkach Klasy A (śląskiej I ligi). “Niebiescy” byli także pierwszym
zespołem ze Śląska, które wzięło udział w finałach mistrzostw Polski po
zdobyciu Mistrzostwa Śląska w 1922, podejmując 29 lipca tego samego roku
o godzinie 17:00 Cracovię Kraków przegrywając 2:8
(2 bramki Maksymiliana Koeniga). Niestety w ogólnym
rozrachunku piłkarze nie wykazali się w pojedynku z wyżej
wspomnianą drużyną krakowską, Pogonią Lwów, czy WKS’em Lublin.
Jeszcze słabszy był następny sezon, ostatnie miejsce w Klasie A.
Rok później włączył się w walkę o mistrzostwo Śląska, ostatecznie
kończąc sezon na drugim miejscu tuż za “rywalem zza miedzy” – AKS
Królewską Hutą. W 1926 Ruchowi znów udaje się wywalczyć Mistrzostwo
Górnego Śląska, choć w lidze nie zbyt wiele wywalczył to w pierwszej
i jedynej, przedwojennej edycji Pucharu Polski dotarł do półfinału,
aby odpaść po porażce z Wisłą Kraków 0:1 w Krakowie (4 lipca 1926).
Złote lata 1933-1939
W 1933 roku “Niebiescy” zdobywają Mistrzostwo Polski i nie rozstają
się z nim przez następne trzy sezony (1934, 1935, 1936). Pod opieką
Huty Batory klub z Hajduk Wielkich wzmacnia się coraz bardziej, a zimą
1933 roku pozyskują Ernesta Wilimowskiego z 1.FC Katowice za 1000 zł
(kilkukrotny Król strzelców), pod koniec sezonu 1934 zatrudniają
pierwszego w historii trenera – Gustava Wiesera. W tych latach zasłużyli
się także: Teodor Peterek, Gerard Wodarz, Edmund Giemza. Mimo braku
zorganizowanych rozgrywek na skalę europejską klub z Hajduk Wielkich
rozgrywał zagraniczne mecze między innymi z Bayernem Monachium (1:0 dla
“Niebieskich” po strzale Teodora Peterka), VfB Stuttgart (wygrana Ruchu
5:4 po trzech bramkach “Eziego” i dwóch Gerarda Wodarza), za co zostali
nagrodzeni przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych za najlepsze wyniki
na arenie międzynarodowej. W 1935 piłkarze z Hajduk Wielkich doczekali
się własnego stadionu. Po 4 z rzędu mistrzostwach przyszła kolej na 3.
miejsce w 1937, rok później 1. miejsce. W niedokończonym z powodu wybuchu
II wojny światowej Ruch Chorzów (w Styczniu 1939 roku gminę Hajduki
Wielkie włączono do Chorzowa) prowadził z dorobkiem 18 punktów nad drugą
w tabeli Wisłą Kraków (16 punktów).
Likwidacja klubu przez niemieckie władze 1939-1945
Po wybuchu wojny w 1939 roku niemieckie władze okupacyjne zlikwidowały klub
i na jego miejsce powołały Bismarckhütter Ballspiel Club (później Bismarckhütter
Sport Vereingung 1899 e.V), gdzie dalej grali niektórzy przedwojenni gracze Ruchu.
Powrót klubu i lata 1945-1960
Pierwsze próby reaktywacji klubu nastąpiły 27 lutego 1945 roku. Oficjalnie
klub rozpoczął działalność 4 marca 1945 kiedy to odbyło się walne zgromadzenie
działaczy klubowych, którzy wyłonili nowego prezesa: Feliksa Kurcza. 15 marca
1945 roku Ruch rozegrał pierwszy powojenny mecz, derbowy, z AKS Chorzów remisując 2:2.
W 1948 roku wznowiono ogólnokrajowe rozgrywki w piłce nożnej na szczeblu I
ligi, do których “Niebiescy” zakwalifikowali się m.in. po wygranym dwumeczu
Zakłady bukmacherskie
z Widzewem Łódź 11:1 i 9:1. Z końcem sezonu Ruch uplasował się na 3.
miejscu. W klubie grał już wychowanek i przyszła gwiazda piłkarska Gerard
Cieślik. W 1950 “Niebiescy” zdobyli tytuł wicemistrza Polski, by rok później
zdobyć Puchar Polski i decyzją PZPN Mistrzostwo Polski (w ten sposób chciano
uhonorować zwycięzcę reaktywowanych rozgrywek pucharowych w Polsce, podnieść
jej rangę i zainteresowanie; Ruch ukończył rozgrywki ligowe na 6. miejscu).
Dzięki m. in. Henrykowi Alszerowi, Ewaldowi Cebuli, Gerardowi Cieślikowi,
Czesławowi Susczykowi, Ryszardowi Wyrobkowi “Niebiescy” zdobywają kolejne
tytuły Mistrza Polski w 1952 i 1953 już na tradycyjnych zasadach. W 1954
mógł zdobyć czwarte z rzędu mistrzostwo Polski, jednak remis 1:1 z Gwardią
Warszawą w ostatniej kolejce zniweczyło tą szansę, a postawa Gwardii rzekomo
miała być karą za wygraną Ruchu w meczu towarzyskim z Dynamo Kijów 5:0
(1 listopada 1954, bramki: Pohl 29, Cieślik 57, 88, Suszczyk 66, Alszer 79).
Rywalizacja z Górnikiem Zabrze 1961-1978
Dominację Górnika Zabrze (5 mistrzostw z rzędu) udało się przerwać w sezonie
1967/68, na Stadionie Śląskim przy widowni 80 tys. kibiców w decydującym
starciu Ruch pokonał Górników z Zabrza 3:1. Jeszcze w tym samym sezonie
również na Stadionie Śląskim przy widowni 100 tys. kibiców nie udało
się jednak odebrać Górnikom Pucharu Polski po porażce 0:3. Najcenniejsi
gracze tych czasów to: Bronisław Bula, Antoni Nieroba, Antoni Piechniczek,
Eugeniusz Faber, Zygmunt Maszczyk, Józef Janduda. Powrót na szczyt
ligowych zmagań nastąpił w 1973/74 i 1974/75, także w tym samym czasie
Ruch zdobył Puchar Polski (1974), a także doszedł do ćwierćfinału Pucharu
UEFA i ćwierćfinału Pucharu Europy. W połowie lat 70′ najbardziej wyróżniali
się gracze: Bronisław Bula, Zygmunt Maszczyk, Joachim Marx pod wodzą trenera
Michala Vicana.
Kolejne sukcesy, pierwszy spadek do II ligi oraz powrót 1961-1978
Kolejny sezon zwieńczony sukcesem to 1978/79, ostatecznie tytuł trafił do
Chorzowa dzięki lepszemu bilansowi bezpośrednich spotkań z Widzewem Łódź.
Aż do sezonu 1986/87 Ruch Chorzów był jedyną drużyną, która rywalizowała we
wszystkich oficjalnych rozgrywkach o Mistrzostwo Polski w I lidze. Jednak po
przegranej w barażach o utrzymanie z Lechią Gdańsk (1:2 i 1:2) “Niebiescy”
opuścili szeregi Ekstraklasy, by tylko po jednym sezonie spędzonym w II lidze
powrócić i jako beniaminek zdobyć tytuł Mistrza Polski w 1988/89. W drużynie
grali m. in. : Mieczysław Szewczyk i Krzysztof Warzycha.
Lata 1990-2003
Lata 90. czyli okres po reformach ustrojowych, to dla chorzowskiego klubu nie
najchlubniejszy w historii czas, pojawiły się kłopoty finansowe, pieniądze z
transferu Krzysztofa Warzychy do Panathinaikosu Ateny szybko się skończyły, a
zespół jako Mistrz Polski sezon 1989/1990 zakończył zaledwie na 12. miejscu, a
następny sezon na 13. pozycji. W sezonie 91/92 “Niebiescy” grali lepiej kończąc
sezon na 5. pozycji. Następny sezon uwieńczony został wyższą – 4. pozycją podczas
gdy rezerwy klubu doszły do finału PP, gdzie przegrały z GKS-em Katowice. Kolejny
sezon to 7. miejsce. W sezonie 1994/95 zakończył na 17. miejscu i drugi raz w
historii chorzowianie zostali zdegradowani do II ligi. Pobyt w II lidze trwał
jak za pierwszym razem tylko jeden sezon i z 2. miejsca (za Odrą Wodzisław) i
dzięki pracy trenera Jerzego Wyrobka szybko awansował do Ekstraklasy równocześnie
zdobywając Puchar Polski (1995/96). Piłkarze nie potwierdzili wysokiej dyspozycji
w sezonie 1996/1997 (14. miejsce) mając tyle samo punktów co GKS Bełchatów Ruch
uchronił się przed spadkiem dzięki lepszej różnicy bramek i najlepszemu bilansowi
bezpośrednich spotkań (w dwumeczu dwa razy 2:0). Kolejny sezon zakończył się
nadspodziewanie dobrze: 6. miejsce a koronę króla strzelców z 14 golami zdobył
Mariusz Śrutwa. W 1998 udało się awansować do finału Pucharu Intertoto -
dwie porażki z FC Bologna (0:1,0:2) sezon 1998/1999 skończyli na 10. pozycji,
a następny sezon to ostatni znaczący sukces w historii klubu to 3. miejsce w
1999/2000, dwa kolejne sezony to odpowiednio 6. i 7. miejsce(grupa mistrzowska).
Występy w II lidze 2003-2007
Zdecydowany kryzys w klubie nastąpił w sezonie 2002/2003 kiedy to “Niebiescy” po
raz trzeci w historii spadli do II ligi. Nie udało się powrócić w ciągu jednego
roku, tak jak poprzednio, w szeregi najlepszych, polskich drużyn. Narastające
długi uniemożliwiły wypłatę wynagrodzeń piłkarzom, którzy masowo opuszczali klub.
PZPN zakazał wykonywania transferów, a dług przekroczył 10 mln zł.
Sezon 2003/2004 Ruch ukończył na 11 miejscu i po raz pierwszy w historii
Niebieskim groziło zdegradowanie do III ligi. Po spotkaniach barażowych ze
Zniczem Pruszków (4:2 i 0:2) widmo spadku zostało zażegnane. W następnym
sezonie długi Ruchu sięgnęły 11 mln zł, a z funkcji prezesa klubu zrezygnował
Krystian Rogala. Klub zamieniono w Sportową Spółkę Akcyjną i zyskała nowego
sponsora. Po warunkowym uzyskaniu licencji na grę w II lidze, początkowe
mecze rozgrywane były bez udziału publiczności, a potem z ograniczoną jej
ilością, a długi przekroczyły 15 mln zł. Jesienią 2005 roku stworzono nową
Spókę Akcyjną, na czele której stanął Mariusz Klimek, a klub miał się włączyć
w walkę o awans do I ligi, jednak ostatecznie zajął pozycję 14., w kolejnym
sezonie 2005/2006 zespół zajął siódme miejsce w II lidze. W sezonie 2006/2007
doszło do odejścia z klubu Mariusza Śrutwy, na nowe miejsca sprowadzono kilku
zawodników doświadczonych grą I-ligową, a nawet reprezentacyjną (Tomasz
Sokołowski I). Jesienne rozgrywki klub zakończył na pierwszej pozycji w ligowej
tabeli (z równą liczbą punktów co Zawisza Bydgoszcz; mecz bezpośredni 2:0 na
korzyść “Niebieskich”). Dużym echem odbiła się wygrana 2:1 z ówczesnym liderem
Orange Ekstraklasy i wicemistrzem Polski Wisłą Kraków na jej własnym stadionie
w 1/8 finału Pucharu Polski. Dobra postawa w rundzie wiosennej zaowocowała
awansem do Orange
Orange Ekstraklasa
Ruch Chorzów od sezonu 2007/2008 miał ponownie znajdować się w szeregach
pierwszoligowców, lecz w dniu 18 lipca 2007 Komisja Odwoławcza ds. Licencji
Polskiego Związku Piłki Nożnej odmówiła przyznania pierwszoligowej licencji
klubowi i Ruch miał zagrać w danym sezonie ponownie w II lidze. Ruch odwołał
się od tej decyzji. 23 lipca 2007 Ruchowi przyznano ostatecznie decyzję o
licencji na udział w I lidze. Do klubu zostali sprowadzeni Lilo, Pavol Baláž
i Martin Fabuš. Klub opuścił utalentowany wychowanek Piotr Ćwielong.
Na czele Crnogorska Prva Liga jest obecnie drużyna
FK Zeta Golubovci.
Ale największą popularnością nie tylko w kraju
ale i w Europie cieszy się bez wątpienia FK Budućnost Podgorica.
Klub ze stolicy założony został w 1925 roku.
Tłumacząc nazwę drużyny wyjaśni się tytuł artykułu.
Budućnost to po Polsku przyszłość a Varvari
to nazwa wiernych fanów wicelidera rozgrywek
o Mistrzostwo Czarnogóry.
Do największych sukcesów ?etići jak nazywa się
klub należą :
2 finały Pucharu Jugosławii w roku 1965 i 1977.
Ale to nie koniec bo w 1981 i 85 niebiesko – biali
zagrali w Pucharze Rappana.
W historii klubu odnajdujemy również porażkę w
finale Pucharu Bałkańskiego z Galatasaray Stambuł.
Z bliższych nam lat odnotowujemy start w rozgrywkach
Pucharu Intertoto w 2005 roku.
Fudbalski klub Budućnost Podgorica występuje na
liczącym 17000 miejsc obiekcie Stadion Pod Goricom.
Kibicom nie tylko oglądają piłkarzy klub ma również
sekcje koszykówki, piłki ręcznej oraz siatkówki.
Klub może się pochwalić kilkoma znanymi graczami
takimi jak choćby: Predrag Mijatović , Dejan Savićević ,
Nikola Jovanović , Željko Petrović , Dragan Vujović
i Branko Brnović którzy grali tutaj swego czasu.
Z obecnego składu wymienić należy największy Czarnogórski
talent napastnika Igora Burzanovića.
Przekonamy się czy w sezonie 2007 / 2008 klub
zajmie lepszą lokatę niż w poprzednich rozgrywkach.
Bo trzecie miejsce jest trochę za słabe jak
na ambicje działaczy.

No Tags

Kosmetyki,perfumy

kolo — Sat, 28 Jul 2007 15:04:21 +0000

Perfumy które zdobyły “sławę” w historii :
1981 : Nombre Noir Shiseido (Serge Lutens, Jean-Yves Leroy)
Shiseido ( Kabushiki-gaisha Shiseido) – japońskie przedsiębiorstwo
kosmetyczne. Jego nazwa pochodzi z konfucjańskiej “Księgi Wróżb”. Kwiat kamelii
stanowi logo firmy.
Już w roku 1893 istniała apteka Shiseido, której założycielem był farmaceuta
Arinobu Fukuhara. W roku 1915 jego syn – Shinzo Fukuhara, zmienił profil
przedsiębiorstwa z farmaceutycznego na kosmetyczny i rozpoczął produkcję perfum.
W 1924 przedsiębiorstwo zaczęło wydawać gazetę “Shiseido Geppo” (później jej nazwę
zmieniono na “Shiseido Graph”, następnie, w 1937, na “Hanatsubaki”). W 1927 Shiseido
zmieniło status prawny ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na spółkę akcyjną.
Wtedy też jej prezydentem został Shinzo Fukuhara. W 1957 rozpoczęła sprzedaż w Tajwanie,
Singapurze, Hongkongu i Hawajach, wktórce także na Haiti. W 1965 powstał oddział
przedsiębiorstwa pod nazwą Shiseido Cosmetics America. Wkrótce rozszerzyła zasięg
sprzedaży na Europę, Australię i Oceanię. W 1981 przedsiębiorstwo wydało perfumy Nombre
Noir, które szybko zyskały dużą popularność.
Obecnie przedsiębiorstwo posiada ok. 25 000 sklepów na świecie. Wchodzi w skład
indeksu Nikkei 225 i jest notowane na Tokijskiej Giełdzie Papierów Wartościowych.
Jest również mecenasem wystaw współczesnej sztuki. Syn założyciela przedsiębiorstwa -
Shinzo Fukuhara otworzył w roku 1919 galerię sztuki Shiseido, która obecnie stanowi
najstarszą działającą galerię Japonii.
Perfumy Christina Dior.Siedziba firmy: Francja
Rok założenia: 1946
Christian Dior (urodzony 21 stycznia 1905 w Granville w Normandii, zmarł 24 października 1957),
francuski projektant, założyciel domu mody.
W latach 1935-1938 sprzedawał projekty kapeluszy i sukni kilku domom mody. Jego
szkice pojawiły się w dziale poświęconym modzie w magazynie Figaro. Od 1938 był
projektantem strojów w firmie Roberta Pigueta. Gdy wybuchła II wojna światowa
został powołany do służby wojskowej. Po demobilizacji pracował u projektanta Luciena
Lelonga.
W 1946 założył własny dom mody mieszczący się przy Avenue Montaigne 30. 12 lutego
1947 odbył się pokaz jego pierwszej kolekcji. Wkrótce otrzymał nagrodę Neimana Marcusa.
Niedługo po tym Christian Dior i Serg Heftler Louiche założyli firmę Christian Dior Perfume.
Na rynku pojawiły się ich pierwsze perfumy Miss Dior. W 1953 do firmy dołączył projektant
butów Roger Vivier. Po śmierci Diora w 1957 dyrektorem artystycznym został Yves Saint Laurant.
Linia perfum Elizabeth Arden . Rok założenia: 1910
Elizabeth Arden to fascynująca postać przemysłu kosmetycznego.
Naprawdę nazywała się Florence Nightingale Graham i pochodziła z Kanady.
Była kobietą zdecydowaną, która uparcie dążyła do celu, a jej marzeniem było
tworzenie kobiecych kosmetyków.
Pierwsze eksperymenty podejmowała w swojej kuchni, którą przerobiła
w tym celu na małe laboratorium. Wkrótce założyła w Nowym Jorku salon
kosmetyczny pod szyldem Elizabeth Arden, który szybko zyskał sławę
najlepszego w mieście. Jego właścicielkę pociągały jednak nie tylko kremy
czy inne pielęgnacyjne kosmetyki, ale również zapachy. Po wielu próbach w końcu w
1935 roku stworzyła swoje pierwsze perfumy. Okazją do tego stała się wygrana w
wyścigach jej ulubionego konia. Zapach został nazwany Blue Grass i miał upamiętniać
zwycięstwo faworyta.
perfumy,perfumeria internetowa
Główne Składniki perfum
Olejki zapachowe pozyskuje się poprzez ekstrakcję
i zatężanie czynników zapachowych z wybranych części
roślin (oraz rzadziej zwierząt), jak np. kwiat jaśminu,
liście mięty itp., lub (obecnie znacznie częściej) poprzez
odpowiednie mieszanie syntetycznych związków chemicznych
posiadających silny zapach.
W zależności od zawartości olejków zapachowych stosuje
się następujące nazewnictwo:
parfum (perfumy) – 15-30%
eau de parfum (woda perfumowana) skrót EDP – 10-15%
eau de toilette (woda toaletowa) skrót EDT – 5-10%
eau de Cologne (woda kolońska) skrót EDC – 3-5%
eau fraîche (woda odświeżająca) – 1-3%
Środki wzmacniające to wysoko wrzące, mało lotne związki
chemiczne lub naturalne produkty o podobnych własnościach,
które same nie posiadają zbyt intensywnego zapachu (bardzo
często jest to zapach sam w sobie nieprzyjemny), ale posiadają
zdolność wzmacniania zapachu olejków, mniej więcej tak, jak
dodawanie soli do potraw wzmacnia inne smaki. Do sztucznych
środków wzmacniających zalicza się m.in. merkaptany i aminy
o dużej masie cząsteczkowej, zaś do naturalnych kastoreum,
ambrę, cybet i piżmo.
Zadaniem środków homogenizujących jest uzyskanie jednolitego,
nierozwarstwiającego się roztworu mieszaniny związków chemicznych
i olejków, które często nie mieszają się z sobą. Najczęściej stosuje
się tu mieszaniny ciekłych tłuszczów pochodzenia naturalnego zwane
balsamami. Współcześnie coraz częściej jednak zastępuje się je
zupełnie bezwonnymi polimerami o własnościach amfifilowych. Niektóre
naturalne środki wzmacniające, takie jak tran czy ambergris, pełnią
jednocześnie rolę środków homogenizujących.
Definicja :: Perfumy
Parfum FlaconsPerfumy (fr. “per fumée” – przez dym) –
łączna nazwa kosmetyków, których jedynym zadaniem jest
nadawanie różnym obiektom (zwykle ciału człowieka) przyjemnego
i długo utrzymującego się zapachu.
Czasami słowo to używane jest także w znaczeniu wyłącznie
produktów, w których substancje zapachowe są silnie
skoncentrowane, a ilość rozpuszczalnika jest ograniczona
do absolutnego minimum.
Perfumy składają się z mieszaniny związków zapachowych,
które są nazywane olejkami zapachowymi, środków
homogenizujących i wzmacniających oraz rozpuszczalnika,
którym zazwyczaj jest etanol lub mieszanina lekkich alkoholi
alifatycznych. W zależności od ilości rozpuszczalnika rozróżnia
się perfumy właściwe (skoncentrowane), wody perfumowane i wody toaletowe.
Po wylaniu lub wtarciu ich w powierzchnię alkohol szybko paruje,
a na powierzchni zostają tylko olejki zapachowe i środki
wzmacniające, które powoli są uwalniane do powietrza, powodując
wrażenie przyjemnego zapachu.
Perfumy Nina Ricci.
Siedziba firmy: Francja (ur. we Włoszech)
Rok założenia: 1932
Nina Ricci – francuski dom mody, a zarazem firma produkująca perfumy
oraz kosmetyki założona w 1932 roku w Paryżu przy ulicy Rue des
Capuccines 20 przez Ninę Ricci (ur. 14 stycznia 1882 w Turynie)
oraz jej syna Roberta.
Jej prawdziwe nazwisko to Maria Adéla?de Nielli. Nina Ricci
preferowała styl bardzo kobiecy oraz przywiązywała dużą
wagę do osobowości klientów.
Projektantka zawsze ubierała się na biało. Perły były jej
ulubionymi kamieniami a biały kolor symbolizował dla niej
elegancję, prezentując każdą kobietę w promieniującym świetle.
Pragnąc rozszerzyć działalność domu mody, Robert Ricci,
zainspirowany światem perfum stworzył w 1946 roku C?ur
Joie, kompozycję, która przyniosła firmie dużą popularność.
Flakon Coeur-Joie został zaprojektowany przez Marca Lalique,
natomiast projektem graficznym zajął się Christian Bérard. Inne
znane perfumy Niny Ricci to np. L’Air du Temps (1948).
Środki zapachowe
Środki te służą do nadawania określonym częściom
ciała przyjemnego zapachu lub zapobiegania wydzielania
się nieprzyjemnych woni. Zalicza się do nich:
wody perfumowane
wody toaletowe
wody kolońskie
dezodoranty
antyperspiranty
perfumy,perfumeria
Perfumy Estee Lauder.
Siedziba firmy: Nowy Jork, Stany Zjednoczone
Rok założenia: 1946
Estée Lauder, z domu Josephine Esther Mentzer urodziła się 1 lipca 1906. Była amerykańską
założycielką koncernu kosmetycznego.
Swoją przygodę z kosmetykami rozpoczynała od sprzedaży kremów do twarzy, wyprodukowanych
we własnej kuchni. W 1946 tworzyła rodzinną spółkę Lauder, która stała się z czasem jedną
z największych potęg branży kosmetycznej na świecie. W 2003 roku przychody firmy Lauder
wyniosły ponad 4,5 miliarda dolarów. Serie produktów firmy Lauder – Estee Lauder,
Clinique, Aramis, Prescriptives, Origines – są sprzedawane w ponad 130 krajach.
Estee Lauder współpracuje ze znanymi domami towarowymi (Harrods w Londynie,
Galeries Lafayette w Paryżu, Saks Fifth Avenue w Nowym Jorku).
Estee Lauder znalazła się w czołowej dwudziestce największych geniuszy biznesu
XX wieku według tygodnika “Time” (1998).
Perfumy Bulgari.Siedziba firmy: Rzym, Włochy
Rok założenia: 1884
Bulgari, inaczej Bvlgari, to trzecia na świecie firma jubilerska po Cartier i Tiffany.
Powstała w 1857 roku założona przez Sotirio Bulgari. W 1884 otworzył swój pierwszy sklep w
Rzymie. Po jego śmierci interes rozwijali dalej jego synowie. Rok 1970 był rokiem największej ekspansji
firmy na rynkach międzynarodowych. W 1977 powstał ich słynny zegarek, uważany do dziś za klasyka
tego gatunku. W 1990 firma rozszerza asortyment o perfumy. Dziś firma ma ponad 80 sklepów na całym świecie.
Firma Bulgari wylansowała swoje pierwsze perfumy w 1992 roku. Było to Eau Parfumee,
mieszanka świeżości, kwiatów i zielonej herbaty dedykowana kobietom, które poszukują harmonii i
równowagi. Woda ta odniosła ogromny sukces we Włoszech i na całym świecie. Otrzymała tytuły:
“Zapach Roku” w Stanach Zjednoczonych, Eurobest w Wielkiej Brytanii i Coup de coeur we Francji.
Następnie pojawiła się woda Bulgari pour Femme, wykreowana i wprowadzona na rynek w 1994
roku jako symbol natury i czystości, oparta na herbacie jaśminowej.
Kolejnym produktem był zapach Bulgari pour Homme wraz z linią kąpielową. Jest to zapach
dla mężczyzn, oparty na ciemnej herbacie i piżmie.
Dzisiaj firmą kierują Paolo Bulgari – prezes, Nicola Bulgari – wiceprezes oraz ich bratanek
Francesco Trapani, rozwijając wszystkie jej branże tak aby coraz lepiej służyć międzynarodowej klienteli.

Perfumy które zdobyły “sławę” w historii :
1981 : Ombre Rose Jean-Charles Brosseau (François Caron)
1983 : Gold Amouage (Guy Robert)
1983 : Paris Yves Saint-Laurent (Sophia Grosjman)

Perfumy Escada.
Siedziba firmy: Monachium, Niemcy
Rok założenia: 1976
Escada została założona w 1976 roku przez młode małżeństwo pochodzące z Niemiec – Wolfganga
i Margarethę Ley. Ich niewielkie przedsiębiorstwo odzieżowe po ponad dwudziestu latach istnienia
przeobraziło się w odnoszącą ogromne sukcesy międzynarodową firmę.
Kreacje Escady słyną z oryginalnej kompozycji barw i pięknych tkanin. Escada wylansowała również
bardzo cenione perfumy, takie jak: Escada Margaretha Ley, Escada Acte 2, Escada Sport,
Escada Collection, Escada pour Homme, Escada Silver Light, Casual Friday. Jej najnowszy
zapach to Escada Sentiment.
Escada to legendarna nazwa o wspaniałej historii: Escada to imię zwycięskiego konia, który przyniósł
Wolfgangowi i Margarethcie Ley fortunę w czasie ich podróży poślubnej. Zaczęli wspólnie skromną
kolekcją strojów z dzianiny by doprowadzić Escada Group na szczyt międzynarodowej mody.
Kluczem ich sukcesu stały się: Jakość, Serwis, Rewolucyjna koncepcja marketingowa.

No Tags

Piłka nożna;Chelsea Londyn FC: Era przed Romanem Abramowiczem

kolo — Mon, 23 Jul 2007 09:31:46 +0000

Chelsea Londyn FC: Era przed Romanem Abramowiczem
Historia klubu jest bardzo ciekawa i interesująca, sprobuje przedstawić losy Chelsea przed złotą erą Romana Abramowicza
Klub Chelsea Londyn powstał w 1905 roku.
Rozpoczynał przygodę z piłką nożną od gry w drugiej lidze.
Po udanym awansie do najwyższej klasy rozgrywkowej klub rozpoczął zatrudnianie zawodników o wielkich nazwiskach (np.George Hilsdon strzelec 107 goli dla Chelsea, Jimmy Windridge).
Początki istnienia nie były łatwe, klub był bez konkretnych osiągów (1 finał Pucharu Anglii przegrany z, Sheffield United 0:3)

Po wojnie sytuacja stała się jeszcze gorsza, i klub spadł do drugiej ligi na 5 lat. Mimo ogromnych pieniędzy wydawanych na transfery, drużyna odstawała w stosunku do innych klubów z Londynu ( głównie chodzi o Arsenal ).
Postawa piłkarzy była wtedy bardzo słaba i można było odczuć brak dyscypliny (trenerzy: Leslie Knighton i Billy Birrell nie byli w stanie zapanować nad zespołem).
Nie można jednak narzekać w tym czasie na rewelacyjnych kibiców którzy licznie gromadzili się na meczach Chelsea Londyn ( rekord ligi z 1935 roku to 80 tys. widzów ).
W roku 1950 klub doszedł do pół finału Pucharu Anglii który został przegrany z Arsenalem, dwa lata później historia powtórzyła się.
W 1955 roku udało się zdobyć pierwsze mistrzostwo Anglii, sezon później klub spadł na dół tabeli z powodu licznych kontuzji.
W tym czasie do klubu dołączył Jimmy Greaves uważany za najlepszego wychowanka w historii Chelsea.
W tym czasie zaczyna błyszczeć również Bobby Tambling ( najlepszy strzelec w historii klubu 202 gole ). Mimo obecności dobrych piłkarzy w 1962 zespół spada na jeden rok do niższej ligi.
Lata 70 były dla Chelsea bardzo dobre. Udało sie w tym czasie wygrać PZP (po finale z Realem Madryt). Klub w lidze zajął dobre 6 miejsce.
Sezon kolejny był bardzo interesujący, Chelsea jako obrońca PZP odpadła już w drugiej rundzie, ustanawiając w pierwszej rundzie rekord wszech-czasów w kwestii rozmiarów zwycięstwa w dwumeczu.
Rok 1975 – zespół spada na dwa lata do drugiej ligi, później po awansie ląduje na zapleczu League One.
Lata 80 to ostatni okres w którym Chelsea ląduje w 2 niższej lidze. Po nie ciekawym okresie ( blisko degradacji do 3 ligi ) w 1984 roku udaje się awansować do najwyższej klasy rozgrywek i zająć dobre 6 miejsce. Ostatnia degradacja do 2 ligi miała miejsce w 1988 roku. Był to ostatni raz w historii klubu.
Lata 90 rozpoczęły się niezbyt dobrze ( środek tabeli, porażki we wczesnych fazach rozgrywek międzynarodowych ). Rok 1993 to przełom, managerem klubu zostaje Glenn Hoddle, (zmiana nazwy ligi na Premiership). Klub wychodzi finansowo na prostą, co zaowocowało sprowadzaniem gwiazd (z Ruudem Gullitem na czele).
Gdy Hoddle został mianowany selekcjonerem reprezentacji Anglii, funkcję managera obejmuje Gullit.
Po roku klub zdobył drugi Puchar Zdobywców Pucharów.
Dzięki odpowiednim wzmocnieniom w 1997 roku Chelsea zdobyła Puchar Anglii.
Piłka nożna
W 1999 roku udaje się zdobyć Puchar Anglii i wywalczyła 3 miejsce w lidze, co dało pierwszy w historii awans do Ligi Mistrzów. Sprowadzenie do zespołu Hasselbainka za rekordową wtedy w UK sumę 15 milionów funtów było opłacalne, bo stał się on najlepszym strzelcem zespołu w pierwszych latach XXI wieku.
Nowym trenerem zostaje Claudio Ranieri, który kontynuuje w wydawanie wielkich pieniędzy na transfery (Frank Lampard i William Gallas).

Największe sukcesy miały jednak dopiero nastąpić, klub od 2003 roku jest własnością Romana Abramowicza i od tego czasu zaczęła się epoka największych osiągnięć.

No Tags

Perfumy ,opisy perfum,Cerruti,Stella Mc Cartney

kolo — Sun, 22 Jul 2007 20:47:12 +0000

STELLA MC CARTNEY
Stella Mc Cartney Stella
Rok wprowadzenia : 2002
Typ zapachu : kwiatowy
Okazja : dzień, wieczór
Nuty zapachowe : bułgarska róża, piwonia, mandarynka, ekstrakt róży, ambra, piżmo.
Pełen czaru, kobiecości i zmysłowości zapach o bardzo nostalgicznym i romantycznym charakterze. Kompozycja jest hołdem Stelli Mc Cartney dla jej ukochanej mamy Lindy. Główną nutą zapachową jest róża, która kojarzy się zawsze z angielską, wysmakowaną klasyką.

perfumy męskie
ALEXANDER MC QUEEN
Alexander Mc Queen Kingdom
Rok wprowadzenia : 2003
Typ zapachu : kwiatowo-orientalny
Okazja : wieczór
Nuty zapachowe : gorzka pomarańcza, imbir, róża, jaśmin, kminek, mimoza, drzewo sandałowe.
Zmysłowa i uwodzicielska kompozycja, która tworzy wokół kobiety aurę tajemniczości i zachęca mężczyzn do jej adorowania. Zapach powstał na zasadzie kontrastu pomiędzy niewinnością a pożądaniem.

CERRUTI
Cerutti Cerutti 1881 Pour Femme
Rok wprowadzenia : 1995
Typ zapachu : kwiatowy
Okazja : wieczór
Nuty zapachowe : frezja, fiołek, bergamotka, mimoza, kwiat lnu, rumianek, gardenia, jaśmin, cedr, ambra.
Szykowny i bardzo kobiecy zapach, który jest przepełniony kwiatowymi i drzewnymi akordami. Sprawi, że każda kobieta poczuje się rześka i zrelaksowana.

Cerutti Collection 1881
Rok wprowadzenia : 2005
Typ zapachu : owocowo-zielony
Okazja: dzień, wieczór
Nuty zapachowe : mandarynka sycylijska, liście oliwne, winogrona, irys, patchouli, cyprys.
Lekka, ciepła i niezwykle kobieca kompozycja, która odwołuje się do włoskich klimatów. Idealna dla kobiet zmysłowych, z dużym tempramentem.

perfumy męskie
Cerutti 1881 Blanc
Brak opisu

Cerutti 1881 Amber
Rok wprowadzenia : 2002
Typ zapachu : orientalno-drzewny
Okazja : dzień
Nuty zapachowe : róża, fiołek, drzewo cedrowe, jaśmin, lawenda, amber, piżmo.
Przepełniona świeżymi nutami kompozycja, która pobudzi zmysły i sprawi, że każdy mężczyzna będzie emanował wewnętrznym urokiem.

Cerutti 1881 Pour Homme
Rok wprowadzenia :
Typ zapachu : zielono-drzewny
Okazja : dzień
Nuty zapachowe : cytryna, bergamotka, bazylia, goździk, estragon, cyprys, rozmaryn, lawenda, owoc jałowca, róża, czarna porzeczka, balsam jodłowy, ambra, drzewo sandałowe, piżmo.
Swieży zapach dla eleganckich mężczyzn, którzy cenią sobie luz i swobodę.

Cerutti Cerutti St Pour Homme
Rok wprowadzenia : 2003
Typ zapachu : orientalno-drzewny
Okazja : dzień
Nuty zapachowe : rozmaryn, mandarynka, mech, geranium, imbir, drzewo cedrowe, patchouli, heliotrop.
Magiczny i pociągający zapach dla namiętnych mężczyzn, który roznosi wokół nich mistyczną, tajemniczą aurę.

No Tags

Piłka nożna, gry sportowe

kolo — Sat, 21 Jul 2007 21:09:46 +0000

Piłka nożna jest od wielu lat najpopularniejszą dyscypliną sportową
w wielu krajach i ma najbardziej rozbudowane rozgrywki w skali świata.
Zasadniczo zawody odbywają się w dwóch systemach: ligowym (tzw. każdy z każdym)
oraz pucharowym. Ten pierwszy polega na rozegraniu przez każdą parę zespołów określonej
w regulaminie liczby meczów (najczęściej 2) w sezonie i wyłonieniu zwycięzcy
(za wygraną przyznaje się przeważnie 3 punkty (kiedyś 2), za remis rywale dostają po 1
punkcie, zaś za porażkę 0 punktów. Zwycięża zespół, który uzyska najwięcej punktów, a
w dalszej kolejności decyduje różnica bramek, większa ilość strzelonych bramek bądź wyniki
bezpośrednich spotkań. W systemie pucharowym rozgrywa się mecze tylko między rozlosowanymi w
pary zespołami, przy czym do dalszej rundy przechodzi (awansuje) zespół, który okaże się lepszy
w bezpośredniej rywalizacji.
Piłka nożna
Piłka nożna na świecie :
Podział państw członkowskich FIFA na konfederacjeZobacz więcej:
Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej, Mistrzostwa świata w piłce nożnej, Puchar
Konfederacji w piłce nożnej, Klubowy Puchar Świata w piłce nożnej, Ranking FIFA, FIFA 100
Międzynarodową Federacją Piłki Nożnej jest FIFA. Należy do niej ponad 200 narodowych federacji
piłki nożnej. FIFA organizuje światowe rozgrywki piłkarskie (turnieje olimpijskie, mistrzostwa
świata kobiet i mężczyzn oraz grup młodzieżowych itp.) oraz ustala przepisy gry w piłkę nożną.
FIFA jest nadrzędną organizacją wobec federacji regionalnych:
AFC – Azja
CAF – Afryka
CONMEBOL – Ameryka Południowa
CONCACAF – Ameryka Północna, Środkowa i Karaiby
OFC – Oceania
UEFA – Europa

No Tags