Akumulator niklowo-kadmowy (NiCd lub Ni-Cd) – popularny rodzaj akumulatora, obecnie wypierany przez ogniwa litowo-jonowe.
Napięcie znamionowe 1,2 V. Cechują się dość dużą wydajnością prądową. Posiadają efekt pamięci. Powinny być rozładowywane i ładowane w pełnych cyklach. Zaleca się pełne rozładowanie. Po rozładowaniu należy akumulator naładować i nie pozostawiać w stanie rozładowanym.
Akumulatory Ni-Cd były do niedawna stosowane w modelach zdalnie sterowanych (RC) na szeroką skalę, obecnie są prawie wyparte przez ogniwa Ni-MH i przede wszystkim LiPo. W jednostce objętości posiadają mniejszą pojemność niż ogniwa Ni-MH.
Pierwsze ogniwa – akumulatorki Ni-Cd w postaci paluszków AA posiadały pojemność 500mAh. Obecnie najnowsze ogniwa o technologii innej niż Ni-Cd w AA posiadają pojemności większe niż 2000mAh.
Jednak dla ogniwa AA R6 pojemność standardowa powinna wynosić do około 800mAh ponieważ zbyt duża pojemność wymusza dużą powierzchnie elektrod co zmniejsza ich grubość a ponadto jest też mniejsza ilość miejsca na elektrolit co powoduje ze akumulator o dużych pojemnościach jest mniej trwały i ma mniejszą wydajność prądową.
Akumulator Ni-CD jest do dziś najtrwalszym ogniwem miniaturowym (przy poprawnym użytkowaniu – częste doładowywanie powoduje występowanie efektu pamięci i tym samym szybkiego zużycia ogniwa), ma też niską cenę, jednakże niższa pojemność i większa masa w stosunku do przechowywanej energii powodują, że są wypierane przez nowsze typy akumulatorów – Ni-MH w formie baterii o standardowych rozmiarach (R6, R14 i podobne), gdyż charakteryzują się niemal identycznym napięciem ogniwa, bardzo dużą wydajnością prądową, oraz podobną ceną, oraz ogniw litowo-jonowych, bądź litowo-polimerowych w zastosowaniach takich jak akumulatory telefonów, laptopów, bądź zasilanie modeli zdalnie sterowanych. Te ostatnie jednak wymagają wielu układów zabezpieczających i mają ograniczoną trwałość, oraz są droższe, mimo tego zyskują na popularnosci dzięki niezwykle małej masie i znacznej pojemności. Wytrzymuje około 1000 cykli ładowania i rozładowania.
Akumulatory,baterie gsm
Akumulatory są wycofywane z użycia z trzech powodów – zużyte są niebezpieczne dla środowiska a niestety brak jest odpowiednich zakładów i miejsc składowania takich akumulatorów , drugi powód to za mały zarobek dla firm je produkujących bo akumulator jest bardzo trwały a cena nie jest wysoka. Poza tym mają niższą pojemność i większą masę od nowocześniejszych ogniw. Kadm należy do 4 najbardziej toksycznych metali.Ogniwa te jednak nie znikną zupełnie z rynku przez wiele lat, gdyż w przeciwieństwie do ogniw niklowo-metalowo-wodorkowych posiadają znacznie mniejsze samorozładowanie, co umożliwia ich przechowywanie w stanie naładowanym. Poza tym są stosunkowo tanie, oraz wiele osób w domach posiada ładowarki niezdolne ładować akumulatorów Ni-MH.
Roztwór to nierozdzielająca się w długich okresach czasu mieszanina dwóch lub więcej związków chemicznych. Skład roztworów określa się przez podanie stężenia składników. W roztworach zwykle jeden ze związków chemicznych jest nazywany rozpuszczalnikiem, a drugi substancją rozpuszczaną. Który z dwóch związków uznać za rozpuszczalnik, jest właściwie kwestią umowną, wynikającą z praktyki i tradycji.
Roztwory dzieli się często na tzw. właściwe i niewłaściwe.
Roztwory właściwe są całkowicie jednorodne tzn. że dla objętości kilkakrotnie większych od wielkości cząsteczek, każda porcja zawiera taki sam skład ilościowy cząsteczek.
Roztwory niewłaściwe nie są całkowicie jednorodne. Są to np. trwałe emulsje, skrajnie rozproszone zawiesiny, zole i żele.
Odróżnienie roztworów właściwych od niewłaściwych często jest bardzo trudne i wymaga stosowania bardzo zaawansowanych technik analitycznych, takich jak np. mikroskopia elektronowa. Czasami przyjmuje się, że roztworami w ścisłym tego słowa znaczeniu są wyłącznie roztwory właściwe, choć przejście od jednych do drugich ma charakter płynny, co powoduje, że bardzo trudno jest je od siebie praktycznie rozgraniczyć. W dalszej części hasła będzie już mowa tylko o roztworach właściwych.
Akumulator litowo-jonowy (Li-Ion) to akumulator litowo-jonowy, w którym jedna z elektrod jest wykonana z porowatego węgla, a druga z tlenków metali, zaś rolę elektrolitu pełnią złożone chemicznie sole litowe rozpuszczone w mieszaninie organicznych rozpuszczalników.
Akumulator niklowo-metalowo-wodorowy – (NiMH lub Ni-MH- ang. nickel metal hydride) akumulator w którym katodę stanowi płytka niklowa a anodę stop metali z którym reaguje wydzielający się podczas ładowania wodór tworząc wodorek metalu.
Akumulatory tego typu nie zawierają toksycznych związków kadmu jak akumulator NiCd. Posiada jedną z najwyższych gęstości energii (360 MJ/m3).
Długo nie wchodził do produkcji masowej – mimo iż elektroda wodorowa bardzo dobrze nadaje się na anodę, konstrukcja wykorzystująca to ogniwo wymaga absolutnej szczelności, porowatej elektrody oraz wysokiego ciśnienia. Jedynym rozwiązaniem jest związanie wodoru w związek chemiczny powstający podczas ładowania, a rozpadający się podczas rozładowywania ogniwa. Związki takie odkryto pod koniec lat 60. XX wieku, prace nad praktycznym zastosowaniem trwały do końca XX w. W nowoczesnych akumulatorkach NiMH anody zbudowane są z porowatego stopu wielu metali, takich jak np. wanad, tytan, cyrkon, nikiel, chrom, kobalt i żelazo. Przyczyna lepszej wydajności (możliwości wiązania i uwalniania wodoru) takich egzotycznych stopów nie jest do końca jasna – ich składy ustalane są eksperymentalnie.
Poza anodą, konstrukcja akumulatorków NiMH nie różni się w zasadzie od konstrukcji wypartych przez nie akumulatorów NiCd. Siła elektromotoryczna obu ogniw wynosi ok. 1,2 V co sprawia, że w wielu zastosowaniach akumulatory te można stosować zamiennie.
Płytka niklowa stanowi elektrodę dodatnią, a elektrodą ujemną jest stop metali niklu, manganu, magnezu, kobaltu i aluminium. Klucz elektrolityczny wykonany jest z poliamidu lub polietylenu zaś elektrolit jest zasadowy. Akumulatory NiMH mają od dwóch do trzech razy większą pojemność niż odpowiadające im akumulatory NiCd, a także mają o wiele mniejszy efekt pamięci.
Akumulatory NiMH są droższe od akumulatorów NiCd. Charakteryzują się szybszym czasem samorozładowania i krótszą żywotnością – z drugiej strony, osiągają one ok. 30% więcej pojemności, charakteryzują się także większą gęstością energii (teoretycznie 50%, praktycznie – ok. 25%). Nowością wśród akumulatorów są produkty łączące w sobie zalety akumulatorów NiMH i baterii np. firmy GP Batteries ReCyko+ lub Sanyo Eneloop.
Anoda: stop metali ziem rzadkich lub niklu z wieloma innymi metalami
Katoda: wodoronadtlenek niklu
Elektrolit: wodorotlenek potasu .
Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta (ur. 18 lutego 1745 – zm. 5 marca 1827) – włoski fizyk, wynalazca, konstruktor i fizjolog.
W roku 1774 skonstruował elektrofor, umożliwiający elektryzowanie ciał. W roku 1776 odkrył metan – główny składnik gazu błotnego. Eksperymentował z zapalaniem gazów w zamkniętej przestrzeni przy użyciu iskry elektrycznej. W roku 1781 skonstruował elektroskop, służący pomiarom elektryczności. W roku 1782 skonstruował kondensator. W roku 1800 skonstruował ogniwo Volty poprzez zanurzenie płytek srebra i cynku w słonej wodzie.
W 1779 został profesorem fizyki na uniwersytecie w Pawii i zajmował to stanowisko przez 25 lat. W 1794 Volta pojął za żonę Teresę Peregrini, córkę Ludovico Peregrini; mieli trzech synów. Był człowiekiem głęboko religijnym, codziennie palił lampkę przed wizerunkiem Matki Bożej i codziennie odmawiał przy Jej domowym ołtarzyku różaniec.
Baterie Nokia,Samsung
Na jego cześć jednostkę napięcia elektrycznego nazwano wolt.Wolt – jednostka potencjału elektrycznego, napięcia elektrycznego i siły elektromotorycznej, używana w układach jednostek miar SI, MKS i MKSA, oznaczana V.
Między dwoma punktami pola występuje różnica potencjałów (napięcie elektryczne) 1 V, jeśli praca wykonana przy przesuwaniu ładunku 1 C między tymi punktami wynosi 1 J, czyli:
Nazwa wolt pochodzi od nazwiska włoskiego badacza zjawisk elektrycznych Alessandro Volty.
Roztwór to nierozdzielająca się w długich okresach czasu mieszanina dwóch lub więcej związków chemicznych. Skład roztworów określa się przez podanie stężenia składników. W roztworach zwykle jeden ze związków chemicznych jest nazywany rozpuszczalnikiem, a drugi substancją rozpuszczaną. Który z dwóch związków uznać za rozpuszczalnik, jest właściwie kwestią umowną, wynikającą z praktyki i tradycji.
Akumulator mechaniczny — urządzenie służące do akumulacji energii kinetycznej lub potencjalnej.
Akumulatory energii kinetycznej zamieniają energię na pęd ciała (np. wirujący dysk, zobacz: koło zamachowe).
Akumulatory energii potencjalnej wykorzystują zjawiska odkształceń sprężystych ciał (np. sprężyny).
Akumalatory wykorzystujące sprężystość gazów (patrz pneumatyka). Wykorzystuje się w układach hydraulicznych maszyn do magazynowania energii i możliwości zmniejszenia wydajności pompy w układach odbierajacych energię cyklicznie lub z przerwami.
Akumulator powietrzny (zbiornik ze sprężonym powietrzem) był stosowany w pojeździe wojskowym BWP do rozruchu silnika.
Archiwum kategorii ‘Telefonia’
Baterie i akumulatory do telefonów GSM.
wtorek, 14 Sierpień 2007Telefon voip,bramka voip
sobota, 11 Sierpień 2007Sesja połączenia SIP pomiędzy dwoma telefonami jest ustanawiana w następujący sposób:
• Telefon wywołujący przesyła zaproszenie
• Telefon wywoływany odpowiada komunikatem 100 – Trying (sprawdzenie dostępności)
• Kiedy telefon wywoływany zaczyna dzwonić zostaje odesłana wiadomość 180 – Riniging (dzwonienie)
• Kiedy dzwoniący odbiera połączenie, telefon wywoływany odsyła wiadomość 200 – OK
• Telefon wywołujący odpowiada ACK (potwierdzenie)
• Od tej chwili rozmowa jest transmitowana w formie danych poprzez RTP (ang. Real Time Protocol) – protokół czasu rzeczywistego
• Kiedy osoba dzwoniąca kończy połączenie, do telefonu wywołującego zostaje wysłana wiadomość BYE (zakończenie wywołania)
• Telefon wywołujący odpowiada wiadomością 200 – OK
To takie proste! Protokół SIP jest łatwy do zrozumienia i logiczny.
Żądania SIP :
Istnieje sześć podstawowych rodzajów żądań / metod:
INVITE – zapoczątkowanie wywołania przez zaproszenie użytkownika do sesji.
ACK – Potwierdza odebranie odpowiedzi na żądanie INVITE.
BYE – zakończenie wywołania.
CANCEL – anulowanie żądania trwającego.
REGISTER – rejestrownie agenta użytkownika i jego lokalizaji (nazwy hosta, IP)
OPTIONS – komunikowanie wiadomości o możliwościach wywołującego i wywoływanego telefonu SIP.
Odpowiedzi SIP:
Na żądania SIP odsyłane są odpowiedzi SIP. Wyróżnia się 6 klas kodów odpowiedzi w SIP:
1xx – Wiadomości informacyjne.
2xx – Odpowiedzi pozytywne.
3xx – Odpowiedzi przekierowania.
4xx – Odpowiedzi błędnych żądań.
5xx – Odpowiedzi błędu serwera.
6xx – Odpowiedzi błędów globalnych.
Zwróć uwagę na podobieństwo z HTTP – główne zalety SIP to przejrzystość i prostota.
Jak działa FAKS w środowiskach VOIP?
FAKS został zaprojektowany dla sieci analogowych i źle współdziała z sieciami VOIP. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż komunikacja faksowa używa sygnału w inny sposób niż normalna komunikacja głosowa.Podczas gdy technologie VOIP digitalizują i kompresują analogową komunikację głosową jest ona optymalizowana do GŁOSU a nie do FAKSU. Z tego względu faks podłączony poprzez adapter ATA do sieci VOIP zadziała, jednakże bardzo możliwe są problemy podczas transmisji faksów. Jeśli konieczne jest podłączenie faksu w ten sposób trzeba upewnić się, że użyty jest kodek G 711, który zapewnia minimum kompresji.
Aby poradzić sobie z faksem dostępne są następujące opcje:Najprostszym rozwiązaniem jest podłączenie faksu do dostępnej analogowej linii telefonicznej całkowicie omijając w ten sposób środowisko VOIP.
1. Innym rozwiązanie jest zastąpienie faksu operatorem oferującym usługi faksowe. Można znaleźć dostawców oferujących usługi tego typu za niską miesięczną opłatą (często niższą niż wynajem linii telefonicznej).
2. Można również wdrożyć standard T38, jednak wymaga to zastosowania bramki oraz faksu, karty lub oprogramowania faksowego kompatybilnych z T38
Sesja połączenia SIP pomiędzy dwoma telefonami jest ustanawiana w następujący sposób:
• Telefon wywołujący przesyła zaproszenie
• Telefon wywoływany odpowiada komunikatem 100 – Trying (sprawdzenie dostępności)
• Kiedy telefon wywoływany zaczyna dzwonić zostaje odesłana wiadomość 180 – Riniging (dzwonienie)
• Kiedy dzwoniący odbiera połączenie, telefon wywoływany odsyła wiadomość 200 – OK
• Telefon wywołujący odpowiada ACK (potwierdzenie)
• Od tej chwili rozmowa jest transmitowana w formie danych poprzez RTP (ang. Real Time Protocol) – protokół czasu rzeczywistego
• Kiedy osoba dzwoniąca kończy połączenie, do telefonu wywołującego zostaje wysłana wiadomość BYE (zakończenie wywołania)
• Telefon wywołujący odpowiada wiadomością 200 – OK
To takie proste! Protokół SIP jest łatwy do zrozumienia i logiczny.
Jak działa FAKS w środowiskach VOIP? telefonia Voip
FAKS został zaprojektowany dla sieci analogowych i źle współdziała z sieciami VOIP. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż komunikacja faksowa używa sygnału w inny sposób niż normalna komunikacja głosowa.Podczas gdy technologie VOIP digitalizują i kompresują analogową komunikację głosową jest ona optymalizowana do GŁOSU a nie do FAKSU. Z tego względu faks podłączony poprzez adapter ATA do sieci VOIP zadziała, jednakże bardzo możliwe są problemy podczas transmisji faksów. Jeśli konieczne jest podłączenie faksu w ten sposób trzeba upewnić się, że użyty jest kodek G 711, który zapewnia minimum kompresji.
Aby poradzić sobie z faksem dostępne są następujące opcje:Najprostszym rozwiązaniem jest podłączenie faksu do dostępnej analogowej linii telefonicznej całkowicie omijając w ten sposób środowisko VOIP.
1. Innym rozwiązanie jest zastąpienie faksu operatorem oferującym usługi faksowe. Można znaleźć dostawców oferujących usługi tego typu za niską miesięczną opłatą (często niższą niż wynajem linii telefonicznej).
2. Można również wdrożyć standard T38, jednak wymaga to zastosowania bramki oraz faksu, karty lub oprogramowania faksowego kompatybilnych z T38
Telefony SIP / VOIP – rodzaje
System telefoniczny VOIP wymaga zastosowania telefonów SIP / VOIP. Telefony SIP dostępne są w kilku wersjach / rodzjach:
Telefony programove SIP / VOIP – telefony SIP bazujące na oprogramowaniu
Telefon programowy SIP to oprogramowanie, które wykorzystuje mikrofon i słuchawki komputerowe lub specjalny zestaw słuchawek internetowych do wykonywania i otrzymywania połączeń głosowych. Przykłady telefonów programowych SIP to SJPhone ,Xten ,3CX
Telefon programowy 3CX
Telefon USB do komunikacji VoIP
Telefon USB podłącza się bezpośrednio do portu USB komputera, i przy jednoczesnym zastosowaniu telefonu programowego SIP/ VOIP, działa on jak normalny telefon. Należy zauważyć, że to urządzenie to tylko prosty zestaw mikrofonu i słuchawki, jednakże ponieważ wygląda on tak jak standardowy telefon, użycie takiego telefonu jest bardziej intuicyjne.
Telefon USB
Standardowe urządzenie telefoniczne SIP wygląda i zachowuje się jak normalny „telefon”, jednakże jest podłączone bezpośrednio do sieci danych. Te telefony posiadają zintegrowany mini hub po to, by mogły dzielić połączenie sieciowe z komputerem. W ten sposób nie potrzeba dodatkowego wyjścia telefonicznego w sieci.
Telefon SIP.
Zastosowanie analogowego telefonu, poprzez adapter ATA. bramka Voip
Aby użyć standardowy analogowy telefon w systemie VOIP, można do tego celu zastosować adapter ATA. Adapter ATA pozwala podłączyć sieciową wtyczkę Ethernet jak również telefon do adaptera. W ten oto sposób oprogramowanie sytemu VOIP rozpozna analogwy telefon jako telefon SIP.
Adapter ATA, pozwalający na podłączenie analogowego telefonu do systemu VoIP
Serwer SIP jest głównym elementem centrali IP PBX, zajmujący się konfiguracją wszystkich połączeń SIP w sieci. Serwer SIP jest także zwany Pośrednikiem SIP (SIP Proxy) lub Rejestratorem.
Definicje skrótu VOIP
• VoIP – Komunikator Głosowy przy zastosowaniu Protokołu Internetowego (również nazywany Telefonią IP Telefonią, internetową, i Cyfrowym Telefonem) – jest przekierowaniem rozmowy głosowej poprzez Internet lub jakąkolwiek sieć na bazie IP.
• SIP – System Informacji Przestrzennej – jest to protokół opracowany przez IETF MMUSIC Working Group i proponowany standardowo dla inicjowania, modyfikowania i zakończenia interaktywnych telekonferencji przez użytkownika jak i wideo, przesyłania wiadomości, gier online, czy wirtualnej rzeczywistości.
• PSTN – publiczna sieć telefonii przewodowej – jest skoncentrowaną światową publiczną telefonią przewodową podobnie jak Internet i opiera się na bazie Internetowego protokołu IP.
• ISDN – Zintegrowana Usługowa Sieć Cyfrowa – to typ przewodowego systemu sieci telefonicznej, zaprojektowany w celu umożliwienia (przeciwnie niż w systemach analogowych) transmisji danych i dźwięku, poprzez zwykłą sieć przewodową, a dającą w efekcie lepszą jakość i prędkość, niż w systemach analogowych.
• PBX – Prywatna Centralka (zwana również Prywatną Centralką Firmową) – jest centralką telefoniczną, stanowiąca własność prywatną jej użytkownika, w przeciwieństwie do tych, stanowiących własność usługodawcy telekomunikacyjnego.
• IVR – Stosowana w telefonii, interaktywna usługa głosowa – jest skomputeryzowanym systemem, umożliwiającym typowemu abonentowi telefonicznemu, wybieranie opcji głosowej z menu, a także interfejsu z komputerowego systemu.
• DID – Bezpośrednie Wewnętrzne Wybieranie (zwana również DDI w Europie) jest usługą oferowaną przez telefonicznych operatorów, w celu udostępnienia ich klientom systemu PBX, przez co telefoniczny usługodawca może przydzielać wiele numerów, wszystkim abonentom podłączonym do ich systemu PAX..
• RFC – Dosłownie Prośba o Komentarz (zróżnicowane Prośby o Komentarz) jest jedną z wielu Internetowych dokumentów informacyjnych i standardów, bardzo szeroko później rozpowszechnionych poprzez komercyjne oprogramowanie typu software i freeware, w społeczności Internetowej i Unix.
Definicje skrótu VOIP
• VoIP – Komunikator Głosowy przy zastosowaniu Protokołu Internetowego (również nazywany Telefonią IP Telefonią, internetową, i Cyfrowym Telefonem) – jest przekierowaniem rozmowy głosowej poprzez Internet lub jakąkolwiek sieć na bazie IP.
• SIP – System Informacji Przestrzennej – jest to protokół opracowany przez IETF MMUSIC Working Group i proponowany standardowo dla inicjowania, modyfikowania i zakończenia interaktywnych telekonferencji przez użytkownika jak i wideo, przesyłania wiadomości, gier online, czy wirtualnej rzeczywistości.
• PSTN – publiczna sieć telefonii przewodowej – jest skoncentrowaną światową publiczną telefonią przewodową podobnie jak Internet i opiera się na bazie Internetowego protokołu IP.
• ISDN – Zintegrowana Usługowa Sieć Cyfrowa – to typ przewodowego systemu sieci telefonicznej, zaprojektowany w celu umożliwienia (przeciwnie niż w systemach analogowych) transmisji danych i dźwięku, poprzez zwykłą sieć przewodową, a dającą w efekcie lepszą jakość i prędkość, niż w systemach analogowych.
• PBX – Prywatna Centralka (zwana również Prywatną Centralką Firmową) – jest centralką telefoniczną, stanowiąca własność prywatną jej użytkownika, w przeciwieństwie do tych, stanowiących własność usługodawcy telekomunikacyjnego.
• IVR – Stosowana w telefonii, interaktywna usługa głosowa – jest skomputeryzowanym systemem, umożliwiającym typowemu abonentowi telefonicznemu, wybieranie opcji głosowej z menu, a także interfejsu z komputerowego systemu.
• DID – Bezpośrednie Wewnętrzne Wybieranie (zwana również DDI w Europie) jest usługą oferowaną przez telefonicznych operatorów, w celu udostępnienia ich klientom systemu PBX, przez co telefoniczny usługodawca może przydzielać wiele numerów, wszystkim abonentom podłączonym do ich systemu PAX..
• RFC – Dosłownie Prośba o Komentarz (zróżnicowane Prośby o Komentarz) jest jedną z wielu Internetowych dokumentów informacyjnych i standardów, bardzo szeroko później rozpowszechnionych poprzez komercyjne oprogramowanie typu software i freeware, w społeczności Internetowej i Unix.
Jakie są zalety zastosowania IP PBX?
• O wiele łatwiejszy w instalacji i konfiguracji niż zastrzeżone zastrzeżone prawami własności sytemy telefoniczne
• Łatwiejszy w obsłudze dzięki prostemu internetowemu interfejsowi konfiguracji
• Nie ma potrzeby instalacji odzielnych kabli telefonicznych
• Przy zmianie stanowiska pracy pozwala użytkownikom podłączyć telefon „na gorąco” w dowolnym miejscu w biurze – użytkownik może po prostu podłączyć swój aparat telefoniczny do najbliższego portu ethernetowego zachowując ten sam numer!
• Ułatwia roaming – połączenia mogą być przekierowane do dowolnego miejsca na świecie dzięki charakterystyce protokołu SIP
• Znacznie obniża koszty dzięki wykorzystaniu Internetu
• Standard SIP eliminuje kosztowny, zastrzeżony prawami własności sprzęt telefoniczny
• Duża możliwość rozbudowy
• Lepsza sprawozdawczość
• Lepszy przegląd statusu sytemu i połączeń
Żądania SIP :
Istnieje sześć podstawowych rodzajów żądań / metod:
INVITE – zapoczątkowanie wywołania przez zaproszenie użytkownika do sesji.
ACK – Potwierdza odebranie odpowiedzi na żądanie INVITE.
BYE – zakończenie wywołania.
CANCEL – anulowanie żądania trwającego.
REGISTER – rejestrownie agenta użytkownika i jego lokalizaji (nazwy hosta, IP)
OPTIONS – komunikowanie wiadomości o możliwościach wywołującego i wywoływanego telefonu SIP.
Odpowiedzi SIP:
Na żądania SIP odsyłane są odpowiedzi SIP. Wyróżnia się 6 klas kodów odpowiedzi w SIP:
1xx – Wiadomości informacyjne.
2xx – Odpowiedzi pozytywne.
3xx – Odpowiedzi przekierowania.
4xx – Odpowiedzi błędnych żądań.
5xx – Odpowiedzi błędu serwera.
6xx – Odpowiedzi błędów globalnych.
Zwróć uwagę na podobieństwo z HTTP – główne zalety SIP to przejrzystość i prostota.
Telefonia cyfrowa,voip,telefonia internetowa
sobota, 28 Lipiec 2007Modem dla sieci telewizji kablowej wyposażony w moduł VoIP
VoIP (ang. Voice over Internet Protocol) – technologia
umożliwiająca przesyłanie dźwięków mowy za pomocą łączy
internetowych lub dedykowanych sieci wykorzystujących protokół
IP, popularnie nazywana telefonią internetową. Dane przesyłane
są przy użyciu protokołu IP, co pozwala wykluczyć niepotrzebne
“połączenie ciągłe” i np. wymianę informacji gdy rozmówcy milczą.
Telefonia VoIP realizowana jest na dwa sposoby:
· programowo – instalowane jest stosowne oprogramowanie
umożliwiające wykonywanie połączeń telefonicznych za pośrednictwem
komputera i podłączony do niego mikrofon i słuchawki lub głośniki,
· sprzętowo – poprzez podłączenie do wolnego portu Ethernet
bramki VoIP (czyli odpowiedniego adaptera VoIP), do którego
podłączony jest zwykły aparat telefoniczny z funkcją wybierania
tonowego.
Dzięki zastosowaniu telefonii VoIP, można w znaczny sposób
obniżyć koszty połączeń telefonicznych, ponieważ pomijany jest
tu główny czynnik cenotwórczy, czyli odległość pomiędzy rozmówcami.
Koszty te mogą być również w praktyce obniżone do zera, jeśli
użytkownikami telefonii VoIP są użytkownicy jednej sieci
korporacyjnej lub użytkownicy korzystający z rozwiązań tego
samego operatora, ponieważ w takim przypadku nie ma konieczności
tworzenia punktów styku pomiędzy sieciami i nie występuje wtedy
konieczność rozliczania kosztów połączeń pomiędzy operatorami
(brak umów interkonektowych).
Aby jednak połączenia telefoniczne w technologii VoIP mogły być
realizowane (np.: łączenie, rozłączanie połączenia), niezbędne
jest wykorzystanie do tego odpowiednich protokołów wymiany informacji
o połączeniu (protokoły sygnalizacyjne) np.: SIP czy H.323. Wymiana
danych związana z przeniesieniem zakodowanego dźwięku od użytkownika
do użytkownika, realizowana jest poprzez inne protokoły np.: RTP.
Oferta bezpłatnych bądź znacznie tańszych niż tradycyjne
usług telefonicznych nie kusi Amerykanów tak bardzo jak
Europejczyków dlatego, że koszt połączeń w Stanach jest
dużo mniejszy niż na Starym Kontynencie. Poza tym Amerykanie
rzadziej wykonują połączenia zagraniczne.
Voip
W USA zainteresowanie telefonią internetową jest zdecydowanie mniejsze.
W zeszłym roku nowymi użytkownikami VoIP zostało zaledwie 4 mln
Amerykanów, co oznacza, że z usługi tej korzysta obecnie 10,6 mln
osób. Pod koniec 2007 r. liczba użytkowników ma zwiększyć się o połowę
i wynieść ok. 15,9 mln.
Wartość globalnego rynku usług VoIP w 2006 r. wyniosła 15,4 mld dol.,
a w 2011 r. ma wzrosnąć do 44 mld dol. USA kontroluje
mniej niż 20 proc. tego rynku.
Europejczycy chętnie korzystają z tzw. telefonii internetowej
opartej na technologii VoIP. Tymczasem Amerykanie zdają się
nie doceniać korzyści, jakie płyną z tej formy komunikacji.
Z raportu firmy In-Stat wynika, że ponad 14 mln Europejczyków
zaczęło korzystać z usług VoIP w zeszłym roku, co podwyższyło
całkowitą liczbę użytkowników telefonii internetowej do 19 mln.
In-Stat prognozuje, że pod koniec tego roku liczba użytkowników
w Europie urośnie do 34 mln.
Speex to format stratnej kompresji dźwięku z rodziny kodeków Ogg.
Jest przeznaczony tylko do kompresji mowy ludzkiej.
Jego próbkowanie to 8-32 kb/s/kanał.
Speex jest rozwijany przez Xiph.Org Foundation i
kojarzony z wolnym oprogramowaniem.
TCP/IP to wspólna nazwa dwóch podstawowych protokołów sieci
Internet. Powstała przez połączenie nazw TCP i IP.
Protokół TCP/IP (ang. Transmission Control Protocol/Internet Protocol)
jest “programowym protokołem komunikacji sieciowej” (ang. software-based
communications protocol used in networking).
TCP/IP udostępnia metody transmisji informacji pomiędzy poszczególnymi
komputerami w sieci, obsługując pojawiające się błędy oraz tworząc
wymagane do transmisji informacje dodatkowe.
Telefonia VoIP (Voice over IP) jest to telefonia wykorzystująca
technologie umożliwiające kodowanie mowy (dźwięku) i przesyłanie
go za pośrednictwem sieci z komutacją pakietów (np. Internet) do
innego użytkownika tej sieci lub też do użytkownika tradycyjnej
telefonii (analogowej lub ISDN).
Za pomocą tej technologii mowa (dźwięk) zamieniany jest na sygnał
cyfrowy, następnie jest kompresowany i dzielony na pakiety.
Pakiety te, dzięki odpowiedniej adresacji realizowanej dzięki
zastosowaniu odpowiednich protokołów wymiany danych, są
przesyłane poprzez sieć publiczną (Internet) lub wydzieloną
(firmową, korporacyjną) razem z innymi danymi i pakietami
danych do miejsca docelowego, w którym są odbierane i
odkodowywane (łączenie pakietów, dekompresja, przetworzenie
sygnału cyfrowego na mowę).
SIP (Session Initiation Protocol), jest to protokół (standard) w
telefonii VoIP umożliwiający zestawianie połączenia pomiędzy jednym
lub wieloma użytkownikami sieci IP, PSTN lub ISDN. Z pośród obecnie
stosowanych protokołów, SIP jest protokołem dominującym, wypierając
stopniowo protokół H.323.
SIP jest odpowiedzialny za kwestie sygnalizacyjne w sieci i wymianę
komunikatów pomiędzy urządzeniami i sieciami, a więc za prawidłowe
zestawianie i rozłączanie połączenia, za przesyłanie w sieci sygnałów
np. dzwonienia lub zajętości. Ponadto protokół ten jest nośnikiem dla
pakietów danych, w których zakodowany jest głos lub inne informacje
multimedialne, przenoszonych za pośrednictwem protokołu transportowego
RTP (Real-time Transport Protocol).
Telefonia VoIP realizowana jest na dwa sposoby:
· programowo – instalowane jest stosowne oprogramowanie
umożliwiające wykonywanie połączeń telefonicznych za pośrednictwem
komputera i podłączony do niego mikrofon i słuchawki lub głośniki,
· sprzętowo – poprzez podłączenie do wolnego portu Ethernet
bramki VoIP (czyli odpowiedniego adaptera VoIP), do którego
podłączony jest zwykły aparat telefoniczny z funkcją wybierania
tonowego.
Dzięki zastosowaniu telefonii VoIP, można w znaczny sposób
obniżyć koszty połączeń telefonicznych, ponieważ pomijany jest
tu główny czynnik cenotwórczy, czyli odległość pomiędzy rozmówcami.
Koszty te mogą być również w praktyce obniżone do zera, jeśli
użytkownikami telefonii VoIP są użytkownicy jednej sieci
korporacyjnej lub użytkownicy korzystający z rozwiązań tego
samego operatora, ponieważ w takim przypadku nie ma konieczności
tworzenia punktów styku pomiędzy sieciami i nie występuje wtedy
konieczność rozliczania kosztów połączeń pomiędzy operatorami
(brak umów interkonektowych).
Aby jednak połączenia telefoniczne w technologii VoIP mogły być
realizowane (np.: łączenie, rozłączanie połączenia), niezbędne
jest wykorzystanie do tego odpowiednich protokołów wymiany informacji
o połączeniu (protokoły sygnalizacyjne) np.: SIP czy H.323. Wymiana
danych związana z przeniesieniem zakodowanego dźwięku od użytkownika
do użytkownika, realizowana jest poprzez inne protokoły np.: RTP.
Zalety w porównaniu z telefonią tradycyjną:
· niezależność· od operatorów/monopolistów państwowych (swoboda wyboru
a potencjalnie także większa prywatność· )
· bezpłatne rozmowy wewnątrz sieci operatora
· niższy koszt połączeń z telefonią stacjonarną
(zwykle dopiero przy połączeniach zagranicznych)
· pełna mobilność· użytkownika
(problem roamingu ma ograniczone znaczenie)
· niski koszt infrastruktury (w porównaniu
z tradycyjnymi liniami telefonicznymi)
· integracja z przyszłościowymi usługami
takimi jak przesyłanie danych czy obrazu
Wady w porównaniu z telefonią tradycyjną:
· większa zawodność· usług
· konieczność· posiadania dodatkowego
(dzisiaj) sprzętu lub oprogramowania i łącza internetowego
· przy realizacji sprzętowej większe koszty zakupu
(np. aparatów) dla użytkownika końcowego
Z VoIP korzystać można do połączeń z:
· innymi użytkownikami VoIP
· użytkownikami telefonii stacjonarnej i komórkowej
Osiągnąć to można:
· korzystając z tzw. kart zdrapek pre-paid do
wykonywania rozmów międzynarodowych
· używając telefonu IP lub bramki VoIP
skonfigurowanych do użycia dla jednego lub wielu operatorów VoIP
· wykorzystując komputer przyłączony do
internetu z odpowiednim oprogramowaniem komunikacyjnym.
Aby jakość rozmów telefonicznych prowadzonych w technologii VoIP
była jak najlepsza, należy zapewnić właściwą ilość pasma
(przepustowość łącza do Internetu) dostępnego na potrzeby prowadzenia
tych rozmów. Przepustowość łącza zależy od ilości użytkowników usługi,
ruchu generowanego przez pojedynczego użytkownika oraz przepływności
strumienia VoIP.
Poniżej przedstawiono tabelę, która pokazuje jakie minimalne pasmo
(w kbps) należy zapewnić dla prowadzenia rozmów przez Internet,
aby ich jakość była dobra. Pasmo to musi być zapewnione w obu
kierunkach transmisji danych, tj. od użytkownika do Internetu
i z Internetu do użytkownika.